شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٩٢

[ سپردن اردشير ، كار پادشاهى را به شاپور ]

تبه گردد اين پند و اندرز من * بويرانى آرد رخ اين مرز من

همى خواهم از كردگار جهان * شناسندهء آشكار و نهان

كه باشد ز هر بد نگهدارتان * همه نيك نامى بود يارتان

ز يزدان و از ما برانكس درود * كه تارش خرد باشد و داد پود

نيارد شكست اندرين عهد من * نكوشد كه حنظل كند شهد من

بر آمد چهل سال و بر سر دو ماه * كه تا بر نهادم بشاهى كلاه

بگيتى مرا شارستانست شش * هوا خوشگوار و به زير آب خوش

يكى خواندم خورهء اردشير * كه گردد ز بادش جوان مرد پير

كزو تازه شد كشور خوزيان * پر از مردم و آب سود و زيان

دگر شارستان گندشاپور نام * كه موبد ازان شهر شد شادكام

دگر بوم ميسان و رود فرات * پر از چشمه و چارپاى و نبات

دگر شارستان بركهء اردشير * پر از باغ و پر گلشن و آبگير

چو رام اردشيرست شهرى دگر * كزو بر سوى پارس كردم گذر

دگر شارستان اورمزد اردشير * هوا مشك بوى و بجوى آب شير

روان مرا شاد گردان بداد * كه پيروز بادى تو بر تخت شاد

بسى رنجها بردم اندر جهان * چه بر آشكار و چه اندر نهان

كنون دخمه را بر نهاديم رخت * تو بسپار تابوت و پرداز تخت

بگفت اين و تاريك شد بخت اوى * دريغ آن سر و افسر و تخت اوى

چنين است آيين خرّم جهان * نخواهد بما بر گشادن نهان

انوشه كسى كو بزرگى نديد * نبايستش از تخت شد ناپديد

بكوشى و آرى ز هر گونه چيز * نه مردم نه آن چيز ماند بنيز

سر انجام با خاك باشيم جفت * دو رخ را بچادر ببايد نهفت

بيا تا همه دست نيكى بريم * جهان جهان را ببد نسپريم

بكوشيم بر نيك نامى بتن * كزين نام يابيم بر انجمن

خنك آنك جامى بگيرد بدست * خورد ياد شاهان يزدان پرست

چو جام نبيدش دما دم شود * بخسپد بدانگه كه خرّم شود

كنون پادشاهى شاپور گوى * زبان برگشاى از مى و سور گوى

بران آفرين كافرين آفريد * مكان و زمان و زمين آفريد

هم آرام ازويست و هم كام ازوى * هم انجام ازويست و فرجام ازوى

سپهر و زمان و زمين كرده است * كم و بيش گيتى بر آورده است

ز خاشاك ناچيز تا عرش راست * سراسر بهستى يزدان گواست

جز او را مخوان كردگار جهان * شناسندهء آشكار و نهان

ازو بر روان محمد درود * بيارانش بر هر يكى بر فزود

سر انجمن بد ز ياران على * كه خوانند او را على ولى

همه پاك بودند و پرهيزگار * سخنهايشان برگذشت از شمار

كنون بر سخنها فزايش كنيم * جهان آفرين را ستايش كنيم

ستاييم تاج شهنشاه را * كه تختش درفشان كند ماه را