شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٩٠

[ سپردن اردشير ، كار پادشاهى را به شاپور ]

دو ديباست يك در دگر بافته * برآورده پيش خرد تافته

نه از پادشا بىنيازست دين * نه بىدين بود شاه را آفرين

چنين پاسبانان يكديگرند * تو گويى كه در زير يك چادرند

نه آن زين نه اين زان بود بىنياز * دو انباز ديديمشان نيك ساز

چو باشد خداوند راى و خرد * دو گيتى همى مرد دينى برد

چو دين را بود پادشا پاسبان * تو اين هر دو را جز برادر مخوان

چو دين دار كين دارد از پادشا * مخوان تا توانى ورا پارسا

هرانكس كه بر دادگر شهريار * گشايد زبان مرد دينش مدار

چه گفت آن سخن گوى با آفرين * كه چون بنگرى مغز دادست دين

سر تخت شاهى بپيچد سه كار * نخستين ز بيدادگر شهريار

دگر آنك بىسود را بركشد * ز مرد هنرمند سر دركشد

سديگر كه با گنج خويشى كند * بدينار كوشد كه بيشى كند

ببخشندگى ياز و دين و خرد * دروغ ايچ تا با تو برنگذرد

رخ پادشا تيره دارد دروغ * بلنديش هرگز نگيرد فروغ

نگر تا نباشى نگهبان گنج * كه مردم ز دينار يازد برنج

اگر پادشا آز گنج آورد * تن زيردستان برنج آورد

كجا گنج دهقان بود گنج اوست * و گر چند بر كوشش و رنج اوست

نگهبان بود شاه گنج ورا * ببار آورد شاخ رنج ورا

بدان كوش تا دور باشى ز خشم * به مردى بخواب از گنهكار چشم

چو خشم آورى هم پشيمان شوى * بپوزش نگهبان درمان شوى

هرانگه كه خشم آورد پادشا * سبك مايه خواند ورا پارسا

چو بر شاه زشتست بد خواستن * ببايد به خوبى دل آراستن

و گر بيم دارى بدل يك زمان * شود خيره راى از بد بد گمان

ز بخشش منه بر دل اندوه نيز * بدان تا توان اى پسر ارج چيز

چنان دان كه شاهى بدان پادشاست * كه دور فلك را ببخشيد راست

زمانى غم پادشاهى برد * رد و موبدش راى پيش آورد

بپرسد هم از كار بيداد و داد * كند اين سخن بر دل شاه ياد

به روزى كه راى شكار آيدت * چو يوز درنده به كار آيدت

دو بازى بهم در نبايد زدن * مى و بزم و نخچير و بيرون شدن

كه تن گردد از جستن مى گران * نگه داشتند اين سخن مهتران

و گر دشمن آيد بجايى پديد * ازين كارها دل ببايد بريد

درم دادن و تيغ پيراستن * ز هر پادشاهى سپه خواستن

بفردا ممان كار امروز را * بر تخت منشان بد آموز را

مجوى از دل عاميان راستى * كه از جست و جو آيدت كاستى

وزيشان ترا گر بد آيد خبر * تو مشنو ز بد گوى و انده مخور

نه خسرو پرست و نه يزدان پرست * اگر پاى گيرى سر آيد بدست

چنين باشد اندازهء عام شهر * ترا جاودان از خرد باد بهر