شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٨٩

[ سپردن اردشير ، كار پادشاهى را به شاپور ]

خردها فزون شد ز گفتار تو * جهان گشت روشن بديدار تو

بدين انجمن هرك دارد نژاد * به تو شادمانند و ز داد شاد

توى خلعت ايزدى بخت را * كلاه و كمر بستن و تخت را

بماناد اين شاه با مهر و داد * ندارد جهان چون تو خسرو به ياد

جهان يك سر از راى و ز فرّ تست * خنك آنك در سايهء پرّ تست

هميشه سر تخت جاى تو باد * جهان زير فرمان و راى تو باد

الا اى خريدار مغز سخن * دلت بر گسل زين سراى كهن

كجا چون من و چون تو بسيار ديد * نخواهد همى با كسى آرميد

اگر شهريارى و گر پيش كار * تو ناپايدارى و او پايدار

چه با رنج باشى چه با تاج و تخت * ببايدت بستن بفرجام رخت

اگر ز آهنى چرخ بگدازدت * چو گشتى كهن نيز ننوازدت

چو سرو دلاراى گردد بخم * خروشان شود نرگسان دژم

همان چهرهء ارغوان زعفران * سبك مردم شاد گردد گران

اگر شهريارى و گر زير دست * بجز خاك تيره نيابى نشست

كجا آن بزرگان با تاج و تخت * كجا آن سواران پيروز بخت

كجا آن خردمند كنداوران * كجا آن سرافراز و جنگى سران

كجا آن گزيده نياكان ما * كجا آن دليران و پاكان ما

همه خاك دارند بالين و خشت * خنك آنك جز تخم نيكى نكشت

نشان بس بود شهريار اردشير * چو از من سخن بشنوى يادگير

چو سال اندر آمد بهفتاد و هشت * جهاندار بيدار بيمار گشت

بفرمود تا رفت شاپور پيش * ورا پندها داد ز اندازه بيش

بدانست كامد بنزديك مرگ * همى زرد خواهد شدن سبز برگ

به دو گفت كاين عهد من ياد دار * همه گفت بدگوى را باد دار

سخنهاى من چون شنودى بورز * مگر بازدانى ز ناارز ارز

جهان راست كردم بشمشير داد * نگه داشتم ارج مرد نژاد

چو كار جهان مر مرا گشت راست * فزون شد زمين زندگانى بكاست

ازان پس كه بسيار برديم رنج * برنج اندرون گرد كرديم گنج

شما را همان رنج پيشست و ناز * زمانى نشيب و زمانى فراز

چنين است كردار گردان سپهر * گهى درد پيش آردت گاه مهر

گهى بخت گردد چو اسپى شموس * بنعم اندرون زفتى آردت و بوس

زمانى يكى باره‌يى ساخته * ز فرهختگى سر برافراخته

بدان اى پسر كاين سراى فريب * ندارد ترا شادمان بىنهيب

نگهدار تن باش و آن خرد * چو خواهى كه روزت ببد نگذرد

چو بر دين كند شهريار آفرين * برادر شود شهريارى و دين

نه بىتخت شاهيست دينى بپاى * نه بىدين بود شهريارى بجاى