شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٨٨

[ ستودن خراد اردشير را ]

هر انكس كه باداد و روشن دليد * از آميزش يكدگر مگسليد

دل آرام داريد بر چار چيز * كزو خوبى و سودمنديست نيز

يكى بيم و آزرم و شرم خداى * كه باشد ترا ياور و رهنماى

دگر داد دادن تن خويش را * نگه داشتن دامن خويش را

بفرمان يزدان دل آراستن * مرا چون تن خويشتن خواستن

سديگر كه پيدا كنى راستى * بدور افگنى كژّى و كاستى

چهارم كه از راى شاه جهان * نپيچى دلت آشكار و نهان

ورا چون تن خويش خواهى به مهر * بفرمان او تازه گردد سپهر

دلت بسته دارى به پيمان اوى * روان را نپيچى ز فرمان اوى

برو مهر دارى چو بر جان خويش * چو باداد بينى نگهبان خويش

غم پادشاهى جهانجوى راست * ز گيتى فزونى سگالد نه كاست

گر از كارداران و ز لشكرش * بداند كه رنجست بر كشورش

نيازد بداد او جهاندار نيست * برو تاج شاهى سزاوار نيست

سيه كرد منشور شاهنشهى * از ان پس نباشد ورا فرّهى

چنان دان كه بيدادگر شهريار * بود شير درّنده در مرغزار

همان زير دستى كه فرمان شاه * برنج و بكوشش ندارد نگاه

بود زندگانيش با درد و رنج * نگردد كهن در سراى سپنج

اگر مهترى يابد و بهترى * نيابد بزفتى و كنداورى

دل زير دستان ما شاد باد * هم از داد ما گيتى آباد باد

چو بر تخت بنشست شاه اردشير * بشد پيش‌گاهش يكى مرد پير

كجا نام آن پير خرّاد بود * زبان و روانش پر از داد بود

چنين داد پاسخ كه اى شهريار * انوشه بدى تا بود روزگار

هميشه بوى شاد و پيروز بخت * به تو شادمان كشور و تاج و تخت

بجايى رسيدى كه مرغ و دده * زنند از پس و پيش تختت رده

بزرگ جهان از كران تا كران * سرافراز بر تاجور مهتران

كه داند صفت كردن از داد تو * كه داد و بزرگيست بنياد تو

همان آفرين در فزايش كنيم * خداى جهان را نيايش كنيم

كه ما زنده اندر زمان توايم * بهر كار نيكى گمان توايم

خريدار ديدار چهر ترا * همان خوب گفتار و مهر ترا

تو ايمن بوى كز تو ما ايمنيم * مبادا كه پيمان تو بشكنيم

تو بستى ره بدسگالان ما * ز هند و ز چين و همالان ما

پراگنده شد غارت و جنگ و جوش * نيايد همى جوش دشمن به گوش

بماناد اين شاه تا جاودان * هميشه سر و كار با موبدان

نه كس چون تو دارد ز شاهان خرد * نه انديشه از راى تو بگذرد

پى بر فگندى بايران ز داد * كه فرزند ما باشد از داد شاد

بجايى رسيدى هم اندر سخن * كه نوشد ز راى تو مرد كهن