شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٨٢

[ چاره ساختن اردشير در كار پادشاهى ]

نترسيد كودك بآواز گفت * كه نام و نژادم نبايد نهفت

منم پور شاپور كو پور تست * ز فرزند مهرك نژاد درست

فرو ماند زان كار گيتى شگفت * بخنديد و انديشه اندر گرفت

بفرمود تا رفت شاپور پيش * بپرسش گرفتش ز اندازه بيش

بترسيد شاپور آزاد مرد * دلش گشت پر درد و رخساره زرد

بخنديد زو نامور شهريار * به دو گفت فرزند پنهان مدار

پسر بايد از هرك باشد رواست * كه گويند كاين بچّهء پادشاست

به دو گفت شاپور نوشه بدى * جهان را بديدار توشه بدى

ز پشت منست اين و نام اور مزد * درخشنده چون لاله اندر فرزد

نهان داشتم چندش از شهريار * بدان تا بر آيد بر از ميوه دار

گرانمايه از دختر مهرك است * ز پشت منست اين مرا بىشكست

ز آب و ز چاه آن كجا رفته بود * پسر گفت و پرسيد و چندى شنود

ز گفتار او شاد شد اردشير * بايوان خراميد خود با وزير

گرفته دلاويز را بر كنار * ز ايوان سوى تخت شد شهريار

بياراست زرّين يكى زيرگاه * يكى طوق فرمود و زرّين كلاه

سر خرد كودك بياراستند * بس از گنج در و گهر خواستند

همى ريخت تا شد سرش ناپديد * تنش را نيازان ميان بركشيد

بسى زرّ و گوهر بدرويش داد * خردمند را خواسته بيش داد

بديبا بياراست آتشكده * هم ايوان نوروز و كاخ سده

يكى بزمگه ساخت با مهتران * نشستند هر جاى رامشگران

چنين گفت با نامداران شهر * هر انكس كه او از خرد داشت بهر

كه از گفت دانا ستاره شمر * نبايد كه هرگز كند كس گذر

چنين گفته بد كيد هندى كه بخت * نگردد ترا ساز و خرّم بتخت

نه كشور نه افسر نه گنج و سپاه * نه ديهيم شاهى نه فرّ كلاه

مگر تخمهء مهرك نوش زاد * بياميزد آن دو ده با ان نژاد

كنون ساليان اندر آمد بهشت * كه جز بآرزو چرخ بر ما نگشت

چو شاپور رفت اندر آرام خويش * ز گيتى نديده بجز كام خويش

زمين هفت كشور مرا گشت راست * دلم يافت از بخت چيزى كه خواست

و ز ان پس بر كارداران اوى * شهنشاه كردند عنوان اوى

[ چاره ساختن اردشير در كار پادشاهى ]

[ چاره ساختن اردشير در كار پادشاهى ]

كنون از خردمندى اردشير * سخن بشنو و يك بيك ياد گير

بكوشيد و آيين نيكو نهاد * بگسترد بر هر سوى مهر و داد

بدرگاه چون خواست لشكر فزون * فرستاد بر هر سوى رهنمون

كه تا هر كسى را كه دارد پسر * نماند كه بالا كند بىهنر

سوارى بياموزد و رسم جنگ * بگرز و كمان و بتير خدنگ

چو كودك ز كوشش به مردى شدى * بهر بخششى در بىآهو بدى

ز كشور بدرگاه شاه آمدند * بدان نامور بارگاه آمدند