شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٨١

[ زادن اورمزد شاپور از دختر مهرك ]

پديدار كن تا نژاد تو چيست * برين چهرهء تو نشان كيست

به دو گفت من دختر مهترم * ازيرا چنين خوب و كند اورم

چنين داد پاسخ كه هرگز دروغ * بر شهرياران نگيرد فروغ

كشاورز را دختر ماه روى * نباشد بدين روى و اين رنگ و بوى

كنيزك به دو گفت كاى شهريار * هر انگه كه يابم بجان زينهار

بگويم همه پيش تو من نژاد * چو يابم ز خشم شهنشاه داد

به دو گفت شاپور كز بوستان * نرست از چمن كينهء دوستان

بگوى و ز من بيم در دل مدار * نه از نامور دادگر شهريار

كنيزك به دو گفت كز راه داد * منم دختر مهرك نوش زاد

مرا پارسايى بياورد خرد * بدين پر هنر مهتر ده سپرد

من از بيم آن نامور شهريار * چنين آبكش گشتم و پيش كار

بيامد بپردخت شاپور جاى * همى بود مهتر بپيشش بپاى

به دو گفت كين دختر خوب چهر * به من ده بر من گوا كن سپهر

به دو داد مهتر بفرمان اوى * بر آيين آتش پرستان اوى

[ زادن اورمزد شاپور از دختر مهرك ]

[ زادن اورمزد شاپور از دختر مهرك ]

بسى بر نيامد برين روزگار * كه سرو سهى چون گل آمد ببار

چو نه ماه بگذشت بر ماه روى * يكى كودك آمد به بالاى اوى

تو گفتى كه بازآمد اسفنديار * و گر نامدار اردشير سوار

ورا نام شاپور كرد اورمزد * كه سروى بد اندر ميان فرزد

چنين تا بر آمد برين هفت سال * ببود اورمزد از جهان بىهمال

ز هر كس نهانش همى داشتند * بجايى ببازيش نگذاشتند

بنخچير شد هفت روز اردشير * بشد نيز شاپور نخچير گير

نهان اور مزد از ميان گروه * بيامد كز آموختن شد ستوه

دوان شد بميدان شاه اردشير * كمانى بيك دست و ديگر دو تير

ابا كودكان چند و چوگان و گوى * بميدان شاه اندر آمد ز كوى

جهاندار هم در زمان با سپاه * بميدان بيامد ز نخچير گاه

ابا موبدان موبد تيزوير * بنزديك ايوان رسيد اردشير

بزد كودكى تيز چوگان ز راه * بشد گوى گردان بنزديك شاه

نرفتند زيشان پس گوى كس * بماندند بر جاى ناكام بس

دوان اور مزد از ميانه برفت * بپيش جهاندار چون باد تفت

ز پيش نيازود برداشت گوى * ازو گشت لشكر پر از گفت و گوى

ازان پس خروشى برآورد سخت * كزو خيره شد شاه پيروز بخت

بموبد چنين گفت كين پاك زاد * نگه كن كه تا از كه دارد نژاد

بپرسيد موبد ندانست كس * همه خامشى برگزيدند و بس

بموبد چنين گفت پس شهريار * كه بردارش از خاك و نزد من آر

بشد موبد و برگرفتش ز گرد * ببردش بر شاه آزاد مرد

به دو گفت شاه اى گرانمايه خرد * ترا از نژاد كه بايد شمرد