شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٨٠

[ به زنى گرفتن شاپور ، دختر مهرك را ]

چو آگاه شد دخت مهرك بجست * سوى خان مهتر بكنجى نشست

چو بنشست آن دخت مهرك بده * مر او را گرامى همى كرد مه

بباليد بر سان سرو سهى * خردمند با زيب و با فرّهى

مر او را در ان بوم همتا نبود * بكشور چنو سروبالا نبود

[ به زنى گرفتن شاپور ، دختر مهرك را ]

[ به زنى گرفتن شاپور ، دختر مهرك را ]

كنون بشنو از دخت مهرك سخن * ابا گرد شاپور شمشير زن

چو لختى بر آمد برين روزگار * فروزنده شد دولت شهريار

بنخچير شد شاه روزى پگاه * خردمند شاپور با او به راه

بهر سو سواران همى تاختند * ز نخچير دشتى بپرداختند

پديد آمد از دور دشتى فراخ * پر از باغ و ميدان و ايوان و كاخ

همى تاخت شاپور تا پيش ده * فرود آمد از راه در خان مه

يكى باغ بد كشّ و خرّم سراى * جوان اندر آمد بدان سبز جاى

يكى دخترى ديد بر سان ماه * فروهشته از چرخ دلوى بچاه

چو آن ماه رخ روى شاپور ديد * بيامد برو آفرين گستريد

كه شادان بدى شاه و خندان بدى * همه ساله از بىگزندان بدى

كنون بىگمان تشنه باشد ستور * بدين ده رود اندرون آب شور

بچاه اندرون آب سر دست و خوش * بفرماى تا من بوم آب كش

به دو گفت شاپور كاى ماه روى * چرا رنجه گشتى بدين گفت و گوى

كه باشند با من پرستنده مرد * كزين چاه بىبن كشند آب سرد

ز برنا كنيزك بپيچيد روى * بشد دور و بشست بر پيش جوى

پرستنده‌يى را بفرمود شاه * كه دلو آور و آب بركش ز چاه

پرستنده بشنيد و آمد دوان * رسن برد بر چرخ دلو گران

چو دلو گران سنگ پر آب گشت * پرستنده را روى پُر تاب گشت

چو دلو گران بر نيامد ز چاه * بيامد ژكان زود شاپور شاه

پرستنده را گفت كاى نيم زن * نه زن داشت اين دلو و چندين رسن

همى بر كشيد آب چندين ز چاه * تو گشتى پر از رنج و فرياد خواه

بيامد رسن بستد از پيش كار * شد آن كار دشوار بر شاه خوار

ز دلو گران شاه چون رنج ديد * بران خوب رخ آفرين گستريد

كه برتافت دلوى برين سان گران * همانا كه هست از نژاد سران

كنيزك چو او دلو را بركشيد * بيامد به مهر آفرين گستريد

كه نوشته بدى تا بود روزگار * هميشه خرد بادت آموزگار

بنيروى شاپور شاه اردشير * شود بىگمان آب در چاه شير

جوان گفت با دختر چرب‌گوى * چه دانى كه شاپورم اى ماه روى

چنين داد پاسخ كه اين داستان * شنيدم بسى از لب راستان

كه شاپور گردست با زور پيل * ببخشندگى همچو درياى نيل

به بالاى سروست و رويين تنست * بهر چيز مانندهء بهمنست

به دو گفت شاپور كاى ماه روى * سخن هرچ پرسم ترا راست گوى