شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٧٦

[ گفتگوى اردشير با وزير ]

اگر من سزايم به خون ريختن * ز دار بلند اندر آويختن

چو اين گردد از پاك مادر جدا * بكن هرچ فرمان دهد پادشا

ز ره باز شد موبد تيز و ير * بگفت آنچ بشنيد با اردشير

به دو گفت زو نيز مشنو سخن * كمند آر و بادافره او بكن

بدل گفت موبد كه بد روزگار * كه فرمان چنين آمد از شهريار

همه مرگ راييم برنا و پير * ندارد پسر شهريار اردشير

گر او بىعدد ساليان بشمرد * بدشمن رسد تخت چون بگذرد

همان به كزين كار ناسودمند * به مردى يكى كار سازم بلند

ز كشتن رهانم مر اين ماه را * مگر زين پشيمان كنم شاه را

هرانگه كز و بچّه گرد جدا * بجاى آرم اين گفتهء پادشا

نه كاريست كز دل همى بگذرد * خردمند باشم به از بىخرد

بياراست جايى بايوان خويش * كه دارد و را چون تن و جان خويش

بزن گفت اگر هيچ باد هوا * ببيند و را من ندارم روا

پس انديشه كرد آنك دشمن بسيست * گمان بد و نيك با هر كسيست

يكى چاره سازم كه بد گوى من * نراند بزشت آب در جوى من

به خانه شد و خايه ببريد پست * برو داغ و دارو نهاد و ببست

بخايه نمك بر پراگند زود * بحقّه در آگند بر سان دود

هم اندر زمان حقّه را مهر كرد * بيامد خروشان و رخساره زرد

چو آمد بنزديك تخت بلند * همان حقّه بنهاد با مهر و بند

چنين گفت با شاه كين زينهار * سپارد بگنجور خود شهريار

نوشته بر آن حقّه تاريخ آن * پديدار كرده بن و بيخ آن

چو هنگامهء زادن آمد فراز * از ان كار بر باد نگشاد راز

پسر زاد پس دختر اردوان * يكى خسرو و آيين و روشن روان

از ايوان خويش انجمن دور كرد * ورا نام دستور شاپور كرد

نهانش همى داشت تا هفت سال * يكى شاه نو گشت با فرّ و يال

چنان بد كه روزى بيامد وزير * بديد آب در چهرهء اردشير

به دو گفت شاها انوشه بدى * روان را بانديشه توشه بدى

ز گيتى همه كام دل يافتى * سر دشمن از تخت برتافتى

كنون گاه شادى و مى خوردنست * نه هنگام انديشه‌ها كردنست

زمين هفت كشور سراسر تراست * جهان يك سر از داد تو گشت راست

چنين داد پاسخ و را شهريار * كه اى پاك دل موبد راز دار

زمانه بشمشير ما راست گشت * غم و رنج و ناخوبى اندر گذشت

مرا سال بر پنجه و يك رسيد * ز كافور شد مشك و گل ناپديد

پسر بايدى پيشم اكنون بپاى * دلاراى و نيروده و رهنماى

پدر بىپسر چون پسر بىپدر * كه بيگانه او را نگيرد ببر