شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٧٤

[ سرگذشت اردشير با دختر اردوان ]

بفرمود پس شهريار بلند * زدن پيش دريا دو دار بلند

دو بد خواه را زنده بر دار كرد * دل دشمن از خواب بيدار كرد

بيامد ز قلب سپه شهر گير * بكشت آن دو تن را بباران تير

بتاراج داد آن همه خواسته * شد از خواسته لشكر آراسته

بدژ هرچ بود از كران تا كران * فرود آوريدند فرمانبران

ز پر مايه چيزى كه بد دلپذير * همى تاخت تا خرّهء اردشير

بكرد اندران كشور آتشكده * به دو تازه شد مهرگان و سده

سپرد آن زمان كشور و تاج و تخت * بدان ميزبانان بيدار بخت

و زان جايگه رفت پيروز و شاد * بگسترد بر كشور پارس داد

چو آسوده‌تر گشت مرد و ستور * بياورد لشكر سوى شهر گور

بكرمان فرستاد چندى سپاه * يكى مرد شايستهء تاج و گاه

و زان جايگه شد سوى طيسفون * سر بخت بد خواه كرده نگون

چنين است رسم جهان جهان * همى راز خويش از تو دارد نهان

نسازد تو ناچار با او بساز * كه روزى نشيب است و روزى فراز

چو از گفتهء كرم پرداختم * درى ديگر از اردشير آختم

ببغداد بنشست بر تخت عاج * بسر بر نهاد آن دلافروز تاج

كمر بسته و گرز شاهان بدست * بياراسته جايگاه نشست

شهنشاه خواندند زان پس ورا * ز گشتاسپ نشناختى كس ورا

چو تاج بزرگى بسر بر نهاد * چنين كرد بر تخت پيروزه ياد

كه اندر جهان داد گنج منست * جهان زنده از بخت و رنج منست

كس اين گنج نتواند از من ستد * بد آيد بمردم ز كردار بد

چو خشنود باشد جهاندار پاك * ندارد دريغ از من اين تيره خاك

جهان سر بسر در پناه منست * پسنديدن داد راه منست

نبايد كه از كار داران من * ز سرهنگ و جنگى سواران من

بخسپد كسى دل پر از آرزوى * گر از بنده گر مردم نيك خوى

گشادست بر هر كس اين بارگاه * ز بد خواه و ز مردم نيك خواه

همه انجمن خواندند آفرين * كه آباد بادا بدادت زمين

فرستاد بر هر سوى لشكرى * كه هر جا كه باشد ز دشمن سرى

سر كينه ورشان به راه آوريد * گر آيين شمشير و گاه آوريد

بدانگه كه شاه اردوان را بكشت * ز خون وى آورد گيتى بمشت

بدان فرّ و اورند شاه اردشير * شده شادمان مرد برنا و پير