شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٧٣

[ كشتن اردشير ، هفتواد را ]

ز صندوق بگشاد بند و كليد * بر آورد و برداشت جام نبيد

هرانكس كه زى كرم بردى خورش * ز شير و برنج آنچ بد پرورش

بپيچيد گردن ز جام نبيد * كه نوبت بدش جاى مستى نديد

چو بشنيد بر پاى جست اردشير * كه با من فراوان بر نجست و شير

بدستورى سرپرستان سه روز * مر او را به خوردن منم دلافروز

مگر من شوم در جهان شهره‌يى * مرا باشد از اخترش بهره‌يى

شما مىگساريد با من سه روز * چهارم چو خورشيد گيتى فروز

برآيد يكى كلبه سازم فراخ * سر طاق برتر ز ايوان و كاخ

فروشنده‌ام هم خريدار جوى * فزايد مرا نزد كرم آبروى

برآمد همه كام او زين سخن * بگفتند كو را پرستش تو كن

برآورد خربنده هر گونه رنگ * پرستنده بنشست با مى بچنگ

بخوردند مى چند و مستان شدند * پرستندگان مى پرستان شدند

چو از جام مى سست شدشان زبان * بيامد جهاندار با ميزبان

بياورد ارزيز و رويين لويد * بر افروخت آتش بروز سپيد

چو آن كرم را بود گاه خورش * ز ارزيز جوشان بدش پرورش

زبانش بديدند همرنگ سنج * بران سان كه از پيش خوردى برنج

فرو ريخت ارزيز مرد جوان * بكنده درون كرم شد ناتوان

ترا كى بر آمد ز حلقوم اوى * كه لرزان شد آن كنده و بوم اوى

بشد با جوانان چو باد اردشير * ابا گرز و شمشير و گوپال و تير

پرستندگان را كه بودند مست * يكى زنده از تيغ ايشان نجست

برانگيخت از بام دژ تيره دود * دليرى بسالار لشكر نمود

دوان ديده‌بان شد بر شهر گير * كه پيروزگر گشت شاه اردشير

بيامد سبك پهلوان با سپاه * بياورد لشكر بنزديك شاه

[ كشتن اردشير ، هفتواد را ]

[ كشتن اردشير ، هفتواد را ]

چو آگاه شد زان سخن هفتواد * دلش گشت پر درد و سر پر ز باد

بيامد كه دژ را كند خواستار * بران باره بر شد دمان شهريار

بكوشيد چندى نيامدش سود * كه بر بارهء دژ پى شير بود

و زان روى لشكر بيامد چو كوه * بماندند با داغ و درد آن گروه

چنين گفت زان باره شاه اردشير * كه نزديك جنگ آى اى شهر گير

اگر گم شود از ميان هفتواد * نماند بچنگ تو جز رنج و باد

كه من كرم را دادم ارزيز گرم * شد آن دولت و رفتن تيز نرم

شنيد آن همه لشكر آواز شاه * بسر بر نهادند ز آهن كلاه

ازان دل گرفتند ايرانيان * ببستند با درد كين راميان

سوى لشكر كرم برگشت باد * گرفتار شد در ميان هفتواد

همان نيز شاهوى عيّار اوى * كه مهتر پسر بود و سالار اوى

فرود آمد از باره شاه اردشير * پياده ببد پيش او شهر گير

ببردند بالاى زرّين لگام * نشست از برش مهتر شادكام