شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٧٢

[ كشتن اردشير ، كرم هفتواد را ]

بشمشير هندى بزد گردنش * به آتش در انداخت بىسر تنش

هرانكس كزان تخمه آمد بمشت * بخنجر هم اندر زمانش بكشت

مگر دخترى كان نهان گشت ز وى * همه شهر ازو گشت پر جست و جوى

[ كشتن اردشير ، كرم هفتواد را ]

[ كشتن اردشير ، كرم هفتواد را ]

و زان جايگه شد سوى جنگ كرم * سپاهش همى كرد آهنگ كرم

بياورد لشكر ده و دو هزار * جهان ديده و كار كرده سوار

پراگنده لشكر چو شد همگروه * بياوردشان تا ميان دو كوه

يكى مرد بد نام او شهر گير * خردمند سالار شاه اردشير

چنين گفت پس شاه با پهلوان * كه ايدر همى باش روشن روان

شب و روز كرده طلايه بپاى * سواران بادانش و رهنماى

همان ديده‌بان دار و هم پاسبان * نگهبان لشكر بروز و شبان

من اكنون بسازم يكى كيميا * چو اسفنديار آنك بودم نيا

اگر ديده‌بان دود بيند بروز * شب آتش چو خورشيد گيتى فروز

بدانيد كامد بسر كار كرم * گذشت اختر و روز بازار كرم

گزين كرد زان مهتران هفت مرد * دليران و شيران روز نبرد

هر آنكس كه بودى هم آواز اوى * نگفتى بباد هوا راز اوى

بسى گوهر از گنج بگزيد نيز * ز ديبا و دينار و هر گونه چيز

به چشم خرد چيز ناچيز كرد * دو صندوق پر سرب و ارزيز كرد

يكى ديگ رويين ببار اندرون * كه استاد بود او به كار اندرون

چو از بردنى جامه‌ها كرد راست * ز سالار آخُر خرى ده بخواست

چو خر بندگان جامه‌هاى گليم * بپوشيد و بارش همه زر و سيم

همى شد خليده دل و راه جوى * ز لشكر سوى دژ نهادند روى

همان روستايى دو مرد جوان * كه بودند روزى و را ميزبان

ازان انجمن برد با خويشتن * كه هم دوست بودند و هم راى زن

همى رفت همراه آن كاروان * برسم يكى مرد بازارگان

چو از راه نزديكى دژ رسيد * دژ و باره و شهر از دور ديد

پرستندهء كرم بد شست مرد * نپرداختندى كس از كار كرد

نگه كرد يك تن بآواز گفت * كه صندوق را چيست اندر نهفت

چنين داد پاسخ به دو شهريار * كه هر گونه‌يى چيز دارم ببار

ز پيرايه و جامه و سيم و زر * ز دينار و ديبا و در و گهر

ببازارگانى خراسانيم * برنج اندرون بىتن آسانيم

بسى خواسته كردم از بخت كرم * كنون آمدم شاد تا تخت كرم

اگر بر پرستش فزايم رواست * كه از بخت او كار من گشت راست

پرستندهء كرم بگشاد راز * هم انگه در دژ گشادند باز

چو آن بار او راند اندر حصار * بياراست كار از در نامدار

سر بار بگشاد زود اردشير * ببخشيد چيزى كه بد زو گزير

يكى سفره پيش پرستندگان * بگسترد و برخاست چون بندگان