شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٧٠

[ دانستن اردشير راز كرم و به كار بردن شيوه‌ها براى رسيدن به آن ]

ز تنگى كه بد اندر آن رزمگاه * ز بهر خورشها برو بسته راه

ز جهرم بيامد بايوان شاه * ز هر سو بياورد بىمر سپاه

همه گنج او را بتاراج داد * بلشكر بسى بدره و تاج داد

چو آگاهى آمد بشاه اردشير * پر انديشه شد بر لب آبگير

همى گفت ناساخته خانه را * چرا ساختم رزم بيگانه را

بزرگان لشكرش را پيش خواند * ز مهرك فراوان سخنها براند

چه بينيد گفت اى سران سپاه * كه ما را چنين تنگ شد دستگاه

چشيدم بسى تلخئ روزگار * نبد رنج مهرك مرا در شمار

بآواز گفتند كاى شهريار * مبيناد چشمت بد روزگار

چو مهرك بود دشمن اندر نهان * چرا جست بايد به سختى جهان

تو دارى بزرگى و گيهان تراست * همه بندگانيم و فرمان تراست

بفرمود تا خوان بياراستند * مى و جام و رامشگران خواستند

بخوان بر نهادند چندى بره * به خوردن نهادند سر يك سره

چو نان را به خوردن گرفت اردشير * همانگه بيامد يكى تيز تير

نشست اندران پاك فربه بره * كه تير اندرو غرقه شد يك سره

بزرگان فرزانهء رزمساز * زنان داشتند آن زمان دست باز

بديدند نقشى بران تيز تير * بخواند آنك بد زان بزرگان دبير

ز غم هر كسى از جگر خون كشيد * يكى از بره تير بيرون كشيد

نوشته بران تير بر پهلوى * كه اى شاه داننده گر بشنوى

چنين تيز تيز آمد از بام دژ * كه از بخت كرمست آرام دژ

گر انداختيمى بر اردشير * بروبر گذر يافتى پرّ تير

نبايد كه چون او يكى شهريار * كند پست كرم اندرين روزگار

بران موبدان نامدار اردشير * نوشته همى خواند آن چوب تير

ز دژ تا بر او دو فرسنگ بود * دل مهتران زان سخن تنگ بود

همى هر كسى خواندند آفرين * ز دادار بر فرّ شاه زمين

[ دانستن اردشير راز كرم و به كار بردن شيوه‌ها براى رسيدن به آن ]

[ دانستن اردشير راز كرم و به كار بردن شيوه‌ها براى رسيدن به آن ]

پر انديشه بود آن شب از كرم شاه * چو بنشست خورشيد بر جايگاه

سپه بر گرفت از لب آبگير * سوى پارس آمد دمان اردشير

پس لشكر او بيامد سپاه * ز هر سو گرفتند بر شاه راه

بكشتند هر كس كه بد نامدار * همى تاختند از پس شهريار

خروش آمد از پس كه اى بخت كرم * كه رخشنده بادا سر از تخت كرم

همى هر كسى گفت كاينت شگفت * كزين هر كس اندازه بايد گرفت

بيامد گريزان و دل پر نهيب * همى تاخت اندر فراز و نشيب

يكى شارستان ديد جايى بزرگ * ازان سو براندند گردان چو گرگ

چو تنگ اندر آمد يكى خانه ديد * بدر برد و برناى بيگانه ديد

ببودند بر در زمانى بپاى * بپرسيد زو اين دو پاكيزه راى

كه بىگه چنين از كجا رفته‌ايد * كه با گرد راهيد و آشفته‌ايد