شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٦٩

[ تاراج دادن مهرك نوشزاد خانهء اردشير را ]

حصارى شدش پر ز گنج و سپاه * نديدى بران باره بر باد راه

چو آگه شد از هفتواد اردشير * نبود آن سخنها و را دلپذير

سپهبد فرستاد نزديك اوى * سپاهى بلند اختر و رزمجوى

چو آگاه شد زان سخن هفتواد * از يشان بدل در نيامدش ياد

كمينگاه كرد اندر ان كنج كوه * بيامد سوى رزم خود با گروه

چو لشكر سراسر بر آشوفتند * بگرز و تبرزين همى كوفتند

سپاه اندر آمد ز جاى كمين * سيه شد بران نامداران زمين

كسى باز نشناخت از پاى دست * تو گفتى زمين دست ايشان ببست

ز كشته چنان شد در و دشت و كوه * كه پيروزگر شد ز كشتن ستوه

هرانكس كه بد زنده زان رزمگاه * سبك باز رفتند نزديك شاه

چو آگاه شد نامدار اردشير * ازان كشتن و غارت و دار و گير

غمى گشت و لشكر همى باز خواند * به زودى سليح و درم برفشاند

بتندى بيامد سوى هفتواد * بگردون برآمد سر بدنژاد

بياورد گنج و سليح از حصار * برو خوار شد لشكر و كارزار

جدا بود ازو دور مهتر پسر * چو آگاه شد او ز رزم پدر

بر آمد ز آرام و ز خورد و خواب * بكشتى بيامد برين روى آب

جهانجوى را نام شاهوى بود * يكى مرد بدساز و بدگوى بود

ز كشتى بيامد بر هفتواد * دل هفتواد از پسر گشت شاد

بياراست بر ميمنه جاى خويش * سپهبد بد و لشكر آراى خويش

دو لشكر بشد هر دو آراسته * پر از كينه سر گنج پر خواسته

بديشان نگه كرد شاه اردشير * دل مرد برنا شد از رنج پير

سپه بركشيد از دو رويه دو صف * ز خورشيد و شمشير برخاست تف

چو آواز كوس آمد از پشت پيل * همى مرد بيهوش گشت از دو ميل

بر آمد خروشيدن گاو دم * جهان پر شد از بانگ رويينه خم

زمين جنب جنبان شد از ميخ نعل * هوا از درفش سران گشت لعل

از آواز گوپال و ز ترگ و خود * همى داد گردون زمين را درود

تگ بادپايان زمين را كنان * در و دشت شد پر سر بىتنان

بران گونه شد لشكر هفتواد * كه گفتى بجنبيد دريا ز باد

بيابان چنان شد ز هر دو سپاه * كه بر مور و بر پشّه شد تنگ راه

برين گونه تا روز برگشت زرد * بر آورد شب چادر لاژورد

ز هر سو سپه باز خواند اردشير * پس پشت او بد يكى آبگير

چو درياى زنگارگون شد سياه * طلايه بيامد ز هر دو سپاه

خورش تنگ بد لشكر شاه را * كه بد خواه او بسته بد راه را

بجهرم يكى مرد بد بدنژاد * كجا نام او مهرك نوش زاد

چو آگه شد از رفتن اردشير * و زان ماندن او بران آبگير