شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٦٦

[ داستان كرم هفتواد ]

سواران فرستاد برنا و پير * ازان شهر تا خورّهء اردشير

سپه را چو آگاهى آمد ز شاه * همه شاد دل برگرفتند راه

بكردان فرستاد كار آگهان * كجا كار ايشان بجويد نهان

برفتند پويان و باز آمدند * بر شاه ايران فراز آمدند

كه ايشان همه نامجويند و شاد * ندارد كسى بر دل از شاه ياد

بر آنند كاندر صطخر اردشير * كهن گشت و شد بخت برناش پير

چو بشنيد شاه اين سخن شاد شد * گذشته سخن بر دلش باد شد

گزين كرد ازان لشكر نامدار * سواران شمشير زن سى هزار

كماندار با تير و تركش هزار * بياورد با خويشتن شهريار

چو خورشيد شد زرد لشكر براند * كسى را كه نابردنى بد بماند

چو شب نيم بگذشت و تاريك شد * جهاندار با كرد نزديك شد

همه دشت زيشان پر از خفته ديد * يكايك دل لشكر آشفته ديد

چو آمد سپهبد ببالين كرد * عنان بارهء تيزتگ را سپرد

بر آهخت شمشير و اندر نهاد * گيا را ز خون بر سر افسر نهاد

همه دشت زيشان سر و دست شد * ز انبوه كشته زمين گست شد

بىاندازه زيشان گرفتار شد * سترگى و نابخردى خوار شد

همه بومهاشان بتاراج داد * سپه را همه بدره و تاج داد

چنان شد كه دينار بر سر به تشت * اگر پير مردى ببردى بدشت

بدينار او كس نكردى نگاه * ز نيك اختر و بخت و ز داد شاه

ز مردى نكردى بدان جنگ فخر * گرازان بيامد به شهر صطخر

بفرمود كاسپان بنيرو كنيد * سليح سواران بىآهو كنيد

چو آسوده گرديد يك سر ببزم * كه زود آيد انديشهء روز رزم

دليران به خوردن نهادند سر * چو آسوده شد گردگاه و كمر

پر انديشهء رزم شد اردشير * چو اين داستان بشنوى يادگير

ببين اين شگفتى كه دهقان چه گفت * بدانگه كه بگشاد راز از نهفت

به شهر كجاران بدرياى پارس * چو گويد ز بالا و پهناى پارس

يكى شهر بد تنگ و مردم بسى * ز كوشش بدى خوردن هر كسى

بدان شهر دختر فراوان بدى * كه بىكام جويندهء نان بدى

بيك روى نزديك او بود كوه * شدندى همه دختران همگروه

ازان هر يكى پنبه بردى به سنگ * يكى دوكدانى ز چوب خدنگ

بدروازه دختر شدى همگروه * خرامان ازين شهر تا پيش كوه

برآميختندى خورشها بهم * نبودى بخورد اندرون بيش و كم

نرفتى سخن گفتن از خواب و خورد * ازان پنبه‌شان بود ننگ و نبرد

شدندى شبانگه سوى خانه باز * شده پنبه‌شان ريسمان طراز

بدان شهر بىچيز و خرّم نهاد * يكى مرد بد نام او هفتواد