شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٦٢

[ جنگ كردن اردشير با بهمن و پيروزى يافتن ]

ز هر شهر فرزانه‌يى راى زن * بنزد جهانجوى گشت انجمن

زبان برگشاد اردشير جوان * كه اى نامداران روشن روان

كسى نيست زين نامدار انجمن * ز فرزانه و مردم راى زن

كه نشنيد كاسكندر بد گمان * چه كرد از فرومايگى در جهان

نياكان ما را يكايك بكشت * به بيدادى آورد گيتى بمشت

چو من باشم از تخم اسفنديار * بمرز اندرون اردوان شهريار

سزد گر مر اين را نخوانيم داد * وزين داستان كس نگيريم ياد

چو باشيد با من بدين يارمند * نمانم بكس نام و تخت بلند

چه گوييد و اين را چه پاسخ دهيد * كه پاسخ بآواز فرّخ نهيد

هرانكس كه بود اندر آن انجمن * ز شمشير زن مرد و از راى زن

چو آواز بشنيد بر پاى خاست * همه راز دل باز گفتند راست

كه هر كس كه هستيم بابك نژاد * بديدار و چهر تو گشتيم شاد

و ديگر كه هستيم ساسانيان * ببنديم كين را كمر بر ميان

تن و جان ما سر بسر پيش تست * غم و شادمانى بكم بيش تست

به دو گوهر از هر كسى برترى * سزد بر تو شاهى و كنداورى

بفرمان تو كوه هامون كنيم * بتيغ آب دريا همه خون كنيم

چو پاسخ بدان گونه ديد اردشير * سرش برتر آمد ز ناهيد و تير

بران مهتران آفرين گستريد * بدل در ز انديشه كين گستريد

بنزديك دريا يكى شارستان * پى افگند و شد شارستان كارستان

يكى موبدى گفت با اردشير * كه اى شاه نيك اختر و دلپذير

سر شهريارى همى نو كنى * بر پارس بايد كه بىخو كنى

از ان پس كنى رزم با اردوان * كه اختر جوانست و خسرو جوان

كه او از ملوك طوايف بگنج * فزونست و زو ديدى آزار و رنج

چو برداشتى گاه او را ز جاى * ندارد كسى زين سپس با تو پاى

چو بشنيد گردن فراز اردشير * سخنهاى بايسته و دلپذير

چو برزد سر از تيغ كوه آفتاب * بسوى صطخر آمد از پيش آب

خبر شد بر بهمن اردوان * دلش گشت پر درد و تيره روان

نكرد ايچ بر تخت شاهى درنگ * سپاهى بياورد با ساز جنگ

يكى نامور بود نامش سباك * ابا آلت و لشكر و راى پاك

كه در شهر جهرم بد او پادشا * جهان ديده با داد و فرمانروا

مر او را خجسته پسر بود هفت * چو آگه شد از پيش بهمن برفت

ز جهرم بيامد سوى اردشير * ابا لشكر و كوس و با دار و گير

چو چشمش به روى سپهبد رسيد * ز باره در آمد چنانچون سزيد

بيامد دمان پاى او بوس داد * ز ساسانيان بيشتر كرد ياد

فراوان جهانجوى بنواختش * بزود آمدن ارج بشناختش

پر انديشه شد نامجوى از سباك * دلش گشت زان پير پر بيم و باك