شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٦١

[ گرد كردن سپاه ، اردشير ]

كه رستى ز كام و دم اژدها * كنون آب خوردن نيارد بها

نبايد كه آيى به خوردن فرود * تن خويش را داد بايد درود

چو از پند گوى آن شنيد اردشير * بگلنار گفت اين سخن يادگير

ركيبش گران شد سبك شد عنان * به گردن بر آورد رخشان سنان

پس اندر چو باد دمان اردوان * همى تاخت با رنج و تيره روان

بدانگه كه بگذشت نيمى ز روز * فلك را بپيمود گيتى فروز

يكى شارستان ديد با رنگ و بوى * بسى مردم آمد بنزديك اوى

چنين گفت با موبدان نامدار * كه كى برگذشت آن دلاور سوار

چنين داد پاسخ به دو رهنماى * كه اى شاه نيك اختر و پاك راى

بدانگه كه خورشيد برگشت زرد * بگسترد شب چادر لاژورد

بدين شهر بگذشت پويان دو تن * پر از گرد و بىآب گشته دهن

يكى غرم بود از پس يك سوار * كه چون او نديدم بايوان نگار

چنين گفت با اردوان كدخداى * كز ايدر مگر باز گردى بجاى

سپه سازى و ساز جنگ آورى * كه اكنون دگر گونه شد داورى

كه بختش پس پشت او بر نشست * ازين تاختن باد ماند بدست

يكى نامه بنويس نزد پسر * بنامه بگوى اين سخن در بدر

نشانى مگر يابد از اردشير * نبايد كه او دود شد از غرم شير

چو بشنيد زو اردوان اين سخن * بدانست كآواز او شد كهن

بدان شارستان اندر آمد فرود * همى داد نيكى دهش را درود

چو شب روز شد بامداد پگاه * بفرمود تا باز گردد سپاه

بيامد دو رخساره همرنگ نى * چو شب تيره گشت اندر آمد برى

يكى نامه بنوشت نزد پسر * كه كژّى بباغ اندر آورد بر

چنان شد ز بالين ما اردشير * كزان سان نجست از كمان ايچ تير

سوى پارس آمد بجويش نهان * مگوى اين سخن با كسى در جهان

وزين سو به دريا رسيد اردشير * بيزدان چنين گفت كاى دستگير

تو كردى مرا ايمن از بدكنش * كه هرگز مبيناد نيكى تنش

بر آسود و ملاح را پيش خواند * ز كار گذشته فراوان براند

نگه كرد فرزانه ملّاح پير * به بالا و چهر و بر اردشير

بدانست كو نيست جز كى نژاد * ز فرّ و ز اورنگ او گشت شاد

بيامد به دريا هم اندر شتاب * بهر سو بر افگند زورق به آب

ز آگاهئ نامدار اردشير * سپاه انجمن شد بر آن آبگير

هرانكس كه بد بابكى در صطخر * بآگاهئ شاه كردند فخر

دگر هرك از تخم دارا بدند * بهر كشورى نامدارا بدند

چو آگاهى آمد ز شاه اردشير * ز شادى جوان شد دل مرد پير

همى رفت مردم ز دريا و كوه * بنزديك برنا گروها گروه