شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٥٩

[ گريختن اردشير با گلنار ]

همان نيز تا گردش روزگار * ازان پس كرا باشد آموزگار

فرستادشان نزد گلنار شاه * بدان تا كنند اختران را نگاه

سه روز اندر آن كار شد روزگار * نگه كرده شد طالع شهريار

چو گنجور بشنيد آوازشان * سخن گفتن از طالع و رازشان

سيم روز تا شب گذشته سه پاس * كنيزك بپردخت ز اختر شناس

پر از آرزو دل لبان پر ز باد * همى داشت گفتار ايشان به ياد

چهارم بشد مرد روشن روان * كه بگشايد آن راز با اردوان

برفتند با زيجها بر كنار * ز كاخ كنيزك بر شهريار

بگفتند راز سپهر بلند * همان حكم او بر چه و چون و چند

كزين پس كنون تا نه بس روزگار * ز چيزى بپيچيد دل نامدار

كه بگريزد از مهترى كهترى * سپهبد نژادى و كنداورى

و زان پس شود شهريارى بلند * جهاندار و نيك اختر و سودمند

دل نامور مهتر نيك بخت * ز گفتار ايشان غمى گشت سخت

چو شد روى كشور بكردار قير * كنيزك بيامد بر اردشير

چو دريا بر آشفت مرد جوان * كه يك روز نشكيبى از اردوان

كنيزك بگفت آنچ روشن روان * همى گفت با نامدار اردوان

سخن چون ز گلنار زان سان شنيد * شكيبايى و خامشى برگزيد

دل مرد برنا شد از ماه تيز * ازان پس همى جست راه گريز

به دو گفت گر من بايران شوم * ز رى سوى شهر دليران شوم

تو با من سگالى كه آيى به راه * گر ايدر بباشى بنزديك شاه

اگر با من آيى توانگر شوى * همان بر سر كشور افسر شوى

چنين داد پاسخ كه من بنده‌ام * نباشم جدا از تو تا زنده‌ام

همى گفت با لب پر از باد سرد * فرو ريخت از ديدگان آب زرد

چنين گفت با ماه روى اردشير * كه فردا ببايد شدن ناگزير

كنيزك بيامد بايوان خويش * به كف بر نهاده تن و جان خويش

چو شد روى گيتى ز خورشيد زرد * بخم اندر آمد شب لاژورد

كنيزك در گنجها باز كرد * ز هر گوهرى جستن آغاز كرد

ز ياقوت و ز گوهر شاهوار * ز دينار چندانك بودش به كار

بيامد بجايى كه بودش نشست * بدان خانه بنهاد گوهر ز دست

همى بود تا شب بر آمد ز كوه * بخفت اردوان جاى شد بىگروه

از ايوان بيامد بكردار تير * بياورد گوهر بر اردشير

جهانجوى را ديد جامى بدست * نگهبان اسپان همه خفته مست

كجا مستشان كرده بود اردشير * كه وى خواست رفتن همى ناگزير

دو اسپ گرانمايه كرده گزين * بر آخر چنان بود در زير زين

جهانجوى چون روى گلنار ديد * همان گوهر و سرخ دينار ديد

هم اندر زمان پيش بنهاد جام * بزد بر سر تازى اسپان لگام