شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٥٤

[ خواب ديدن بابك در كار ساسان ]

كه جاويد بادا سر تاج دار * خجسته برو گردش روزگار

ز گيتى مبيناد جز كام خويش * نوشته بر ايوانها نام خويش

همان دوده و لشكر و كشورش * همان خسروى قامت و منظرش

كنون اى سراينده فرتوت مرد * سوى گاه اشكانيان باز گرد

چه گفت اندر آن نامهء راستان * كه گوينده ياد آرد از باستان

پس از روزگار سكندر جهان * چه گويد كرا بود تخت مهان

چنين گفت داننده دهقان چاچ * كزان پس كسى را نبود تخت عاج

بزرگان كه از تخم آرش بدند * دلير و سبكبار و سر كش بدند

بگيتى بهر گوشه‌يى بر يكى * گرفته ز هر كشورى اندكى

چو بر تختشان شاد بنشاندند * ملوك طوايف همى خواندند

برين گونه بگذشت سالى دويست * تو گفتى كه اندر زمين شاه نيست

نكردند ياد اين ازان آن ازين * بر آسود يك چند روى زمين

سكندر سگاليد زين گونه راى * كه تا روم آباد ماند بجاى

نخست اشك بود از نژاد قباد * دگر گرد شاپور خسرو نژاد

ز يك دست گودرز اشكانيان * چو بيژن كه بود از نژاد كيان

چو نرسى و چون اورمزد بزرگ * چو آرش كه بد نامدار سترگ

چو زو بگذرى نامدار اردوان * خردمند و باراى و روشن روان

چو بنشست بهرام ز اشكانيان * ببخشيد گنجى بارزانيان

ورا خواندند اردوان بزرگ * كه از ميش بگسست چنگال گرگ

ورا بود شيراز تا اصفهان * كه داننده خواندش مرز مهان

باصطخر بد بابك از دست اوى * كه تنّين خروشان بد از شست اوى

چو كوتاه شد شاخ و هم بيخشان * نگويد جهاندار تاريخشان

كزيشان جز از نام نشنيده‌ام * نه در نامهء خسروان ديده‌ام

سكندر چو نوميد گشت از جهان * بيفگند رايى ميان مهان

بدان تا نگيرد كس از روم ياد * بماند مر ان كشور آباد و شاد

چو دانا بود بر زمين شهريار * چنين آورد دانش شاه بار

چو دارا برزم اندرون كشته شد * همه دوده را روز برگشته شد

پسر بد مر او را يكى شاد كام * خردمند و جنگى و ساسان بنام

پدر را بران گونه چون كشته ديد * سر بخت ايرانيان گشته ديد

از ان لشكر روم بگريخت اوى * بدام بلا در نياويخت اوى

بهندوستان در بزارى بمرد * ز ساسان يكى كودكى ماند خرد

بدين هم نشان تا چهارم پسر * همى نام ساسانش كردى پدر

شبانان بدندى و گر ساربان * همه ساله با رنج و كار گران

چو كهتر پسر سوى بابك رسيد * بدشت اندرون سر شبان را بديد

به دو گفت مزدورت آيد به كار * كه ايدر گذارد ببد روزگار