شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٥٢

[ گفتار اندر ستايش سلطان محمود ]

اگر چند هم بگذرد روزگار * نوشته بماند ز ما يادگار

اگر صد بمانى و گر صد هزار * به خاك اندر آيد سر انجام كار

دل شهريار جهان شاد باد * ز هر بد تن پاكش آزاد باد

الا اى برآورده چرخ بلند * چه دارى بپيرى مرا مستمند

چو بودم جوان در برم داشتى * بپيرى چرا خوار بگذاشتى

همى زرد گردد گل كامگار * همى پرنيان گردد از رنج خار

دو تا گشت آن سرونازان بباغ * همان تيره گشت آن گرامى چراغ

پر از برف شد كوهسار سياه * همى لشكر از شاه بيند گناه

بكردار مادر بدى تا كنون * همى ريخت بايد ز رنج تو خون

وفا و خرد نيست نزديك تو * پر از رنجم از راى تاريك تو

مرا كاج هرگز نپروردييى * چو پرورده بودى نيازردييى

هرانگه كه زين تيرگى بگذرم * بگويم جفاى تو با داورم

بنالم ز تو پيش يزدان پاك * خروشان بسر بر پراگنده خاك

چنين داد پاسخ سپهر بلند * كه اى مرد گويندهء بىگزند

چرا بينى از من همى نيك و بد * چنين ناله از دانشى كى سزد

تو از من بهر باره‌يى برترى * روان را بدانش همى پرورى

بدين هرچ گفتى مرا راه نيست * خور و ماه زين دانش آگاه نيست

خور و خواب و راى و نشست ترا * بنيك و ببد راه و دست ترا

از ان خواه راهت كه راه آفريد * شب و روز و خورشيد و ماه آفريد

يكى آنك هستيش را راز نيست * بكاريش فرجام و آغاز نيست

چو گويد بباش آنچ خواهد بُدست * كسى كو جزين داند آن بيهده‌ست

من از داد چون تو يكى بنده‌ام * پرستندهء آفريننده‌ام

نگردم همى جز بفرمان اوى * نيارم گذشتن ز پيمان اوى

بيزدان گراى و بيزدان پناه * براندازه زو هرچ بايد بخواه

جز او را مخوان كردگار سپهر * فروزندهء ماه و ناهيد و مهر

وزو بر روان محمّد درود * بيارانش بر هر يكى بر فزود

كنون پادشاه جهان را ستاى * برزم و ببزم و بدانش گراى

سرافراز محمود فرخنده راى * كزويست نام بزرگى بجاى

جهاندار ابو القاسم پر خرد * كه رايش همى از خرد برخورد

همى باد تا جاودان شاد دل * ز رنج و ز غم گشته آزاد دل

شهنشاه ايران و زابلستان * ز قنّوج تا مرز كابلستان