شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٥١

[ شيون كردن مادر و زن اسكندر بر او ]

دگر گفت روز تو اندر گذشت * زبانت ز گفتار بيكار گشت

هرانكس كه او تاج و تخت تو ديد * عنان از بزرگى ببايد كشيد

كه بر كس نماند چو بر تو نماند * درخت بزرگى چه بايد نشاند

دگر گفت كردار تو باد گشت * سر سركشان از تو آزاد گشت

ببينى كنون بارگاه بزرگ * جهانى جدا كرده از ميش و گرگ

دگر گفت كاندر سراى سپنج * چرا داشتى خويشتن را برنج

كه بهر تو اين آمد از رنج تو * يكى تنگ تابوت شد گنج تو

نجويى همى نالهء بوق را * بسند آمدت بند صندوق را

دگر گفت چون لشكرت بازگشت * تو تنها بمانى برين پهن دشت

همانا پس هر كسى بنگرى * فراوان غم زندگانى خورى

[ شيون كردن مادر و زن اسكندر بر او ]

[ شيون كردن مادر و زن اسكندر بر او ]

ازان پس بيامد دوان مادرش * فراوان بماليد رخ بر برش

همى گفت كاى نامور پادشا * جهاندار و نيك اختر و پارسا

به نزديكى اندر تو دورى ز من * هم از دوده و لشكر و انجمن

روانم روان ترا بنده باد * دل هرك زين شاد شد كنده باد

از ان پس بشد روشنك پر ز درد * چنين گفت كاى شاه آزاد مرد

جهاندار داراى دارا كجاست * كزو داشت گيتى همى پشت راست

همان خسرو و اشك و فريان و فور * همان نامور خسرو شهر زور

ديگر شهرياران كه روز نبرد * سرانشان ز باد اندر آمد بگرد

چو ابرى بدى تند و بارش تگرگ * ترا گفتم ايمن شدستى ز مرگ

ز بس رزم و پيكار و خون ريختن * چه تنها چه با لشكر آويختن

زمانه ترا داد گفتم جواز * همى دارى از مردم خويش راز

چو كردى جهان از بزرگان تهى * بينداختى تاج شاهنشهى

درختى كه كشتى چو آمد ببار * دل خاك بينم ترا غمگسار

چو تاج سپهر اندر آمد به زير * بزرگان ز گفتار گشتند سير

نهفتند صندوق او را به خاك * ندارد جهان از چنين ترس و باك

ز باد اندر آرد برد سوى دم * نه دادست پيدا نه پيدا ستم

نيابى بچون و چرا نيز راه * نه كهتر برين دست يابد نه شاه

همه نيكوى بايد و مردمى * جوانمردى و خوردن و خرّمى

جز اينت نبينم همى بهره‌يى * اگر كهتر آيى و گر شهره‌يى

اگر ماند ايدر ز تو نام زشت * بدانجا نيابى تو خرّم بهشت

چنين است رسم سراى كهن * سكندر شد و ماند ايدر سخن

چو اوسى و شش پادشا را بكشت * نگر تا چه دارد ز گيتى بمشت

بر آورد پر مايه ده شارستان * شد آن شارستانها كنون خارستان

بجست آنچ هرگز نجستست كس * سخن ماند ازو اندر آفاق و بس

سخن به كه ويران نگردد سخن * چو از برف و باران سراى كهن

گذشتم ازين سدّ اسكندرى * همه بهترى باد و نيك اخترى