شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٥

[ خشم گرفتن مهراب بر سيندخت ]

كنون اين بر افراخته يال من * همان زخم كوبنده كوپال من

بدان هم كه بودى نماند همى * برو گردگاهم نماند همى

كمندى بينداخت از دست شست * زمانه مرا باژگونه ببست

سپرديم نوبت كنون زال را * كه شايد كمربند و كوپال را

يكى آرزو دارد اندر نهان * بيايد بخواهد ز شاه جهان

يكى آرزو كان بيزدان نكوست * كجا نيكوئى زير فرمان اوست

نكرديم بىراى شاه بزرگ * كه بنده نبايد كه باشد سترگ

همانا كه با زال پيمان من * شنيدست شاه جهان بان من

كه از راى او سر نپيچم به هيچ * درين روزها كرد زى من بسيج

[ بپيش من آمد پر از خون رخان * همى چاك چاك آمدش زاستخوان ]

مرا گفت بردار آمل كنى * سزاتر كه آهنگ كابل كنى

چو پروردهء مرغ باشد بكوه * نشانى شده در ميان گروه

چنان ماه بيند بكابلستان * چو سرو سهى بر سرش گلستان

چو ديوانه گردد نباشد شگفت * از و شاه را كين نبايد گرفت

[ كنون رنج مهرش بجايى رسيد * كه بخشايش آرد هر آن كس بديد ]

[ ز بس درد كو ديد بر بىگناه * چنان رفت پيمان كه بشنيد شاه ]

گسى كردمش با دلى مستمند * چو آيد بنزديك تخت بلند

همان كن كه با مهترى در خورد * ترا خود نياموخت بايد خرد

چو نامه نوشتند و شد راى راست * ستد زود دستان و بر پاى خاست

[ چو خورشيد سر سوى خاور نهاد * نخفت و نياسود تا بامداد ]

[ چو آن جامهء سوده بفگند شب * سپيده بخنديد و بگشاد لب ]

بيامد بزين اندر آورد پاى * بر آمد خروشيدن كرّه ناى

[ بسوى شهنشاه بنهاد روى * ابا نامهء سام آزاده خوى ]

[ خشم گرفتن مهراب بر سيندخت ]

[ خشم گرفتن مهراب بر سيندخت ]

چو در كابل اين داستان فاش گشت * سر مرزبان پر ز پرخاش گشت

بر آشفت و سيندخت را پيش خواند * همه خشم رودابه بر وى براند

به دو گفت كاكنون جزين راى نيست * كه با شاه گيتى مرا پاى نيست

كه آرمت با دخت ناپاك تن * كشم زارتان بر سر انجمن

مگر شاه ايران ازين خشم و كين * بر آسايد و رام گردد زمين

[ بكابل كه با سام يا رد چخيد * از ان زخم گرزش كه يا رد چشيد ]

چو بشنيد سيندخت بنشست پست * دل چاره جوى اندر انديشه بست

[ يكى چاره آورد از دل بجاى * كه بد ژرف بين و فزاينده راى ]

[ و زان پس دوان دست كرده بكش * بيامد بر شاه خورشيد فش ]

به دو گفت بشنو ز من يك سخن * چو ديگر يكى كامت آيد بكن

ترا خواسته گرز بهر تنست * ببخش و بدان كين شب آبستنست

اگر چند باشد شب دير ياز * برو تيرگى هم نماند دراز

شود روز چون چشمه روشن شود * جهان چون نگين بدخشان شود