شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٤٩

[ مردن اسكندر به بابل ]

بدين خواستن باش فريادرس * كه فريادرس باشدم دست رس

نگر تا كه بينى بگرد جهان * كه او نيست از مرگ خسته روان

چو نامه به مهر اندر آورد و بند * بفرمود تا بر ستور نوند

ز بابل بروم آورند آگهى * كه تيره شد آن فرّ شاهنشهى

چو آگاه شد لشكر از درد شاه * جهان گشت بر نامداران سياه

بتخت بزرگى نهادند روى * جهان شد سراسر پر از گفت و گوى

سكندر چو از لشكر آگاه شد * بدانست كش روز كوتاه شد

بفرمود تا تخت بيرون برند * از ايوان شاهى بهامون برند

ز بيمارى او غمى شد سپاه * كه بىرنگ ديدند رخسار شاه

همه دشت يك سر خروشان شدند * چو بر آتش تيز جوشان شدند

همى گفت هر كس كه بَد روزگار * كه از روميان كم شود شهريار

فراز آمد آن گردش بخت شوم * كه ويران شود زين سپس مرز روم

همه دشمنان كام دل يافتند * رسيدند جايى كه بشتافتند

بما بركنون تلخ گردد جهان * خروشان شويم آشكار و نهان

چنين گفت قيصر بآواى نرم * كه ترسنده باشيد با راى و شرم

ز اندرز من سر بسر مگذريد * چو خواهيد كز جان و تن برخوريد

پس از من شما را همينست كار * نه با من همى بد كند روزگار

بگفت اين و جانش بر آمد ز تن * شد آن نامور شاه لشكر شكن

ز لشكر سراسر بر آمد خروش * ز فرياد لشكر بدرّيد گوش

همه خاك بر سر همى بيختند * ز مژگان همى خون دل ريختند

زدند آتش اندر سراى نشست * هزار اسپ را دم بريدند پست

نهاده بر اسپان نگونسار زين * تو گفتى همى برخروشد زمين

ببردند صندوق زرّين بدشت * همى ناله از آسمان برگذشت

سكوبا بشستش بروشن گلاب * پراگند بر تنش كافور ناب

ز ديباى زربفت كردش كفن * خروشان بران شهريار انجمن

تن نامور زير ديباى چين * نهادند تا پاى در انگبين

سر تنگ تابوت كردند سخت * شد آن سايه‌گستر دلاور درخت

نمانى همى در سراى سپنج * چه يازى بتخت و چه نازى بگنج

چو تابوت زان دشت برداشتند * همه دست بر دست بگذاشتند

دو آواز شد رومى و پارسى * سخنشان ز تابوت بد يك بسى

هرانكس كه او پارسى بود گفت * كه او را جز ايدر نبايد نهفت

چو ايدر بود خاك شاهنشهان * چه تازند تابوت گرد جهان

چنين گفت رومى يكى رهنماى * كه ايدر نهفتن ورا نيست راى

اگر بشنويد آنچ گويم درست * سكندر در آن خاك ريزد كه رست

يكى پارسى نيز گفت اين سخن * كه گر چند گويى نيايد ببن

نمايم شما را يكى مرغزار * ز شاهان و پيشينگان يادگار