شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٤٨

[ نامهء اسكندر به نزديك مادر و اندرز كردن ]

مرا بيش ازين زندگانى نبود * زمانه نكاهد نخواهد فزود

[ نامهء اسكندر به نزديك مادر و اندرز كردن ]

[ نامهء اسكندر به نزديك مادر و اندرز كردن ]

ببابل هم ان روز شد دردمند * بدانست كامد بتنگى گزند

دبير جهان ديده را پيش خواند * هرانچش بدل بود با او براند

بمادر يكى نامه فرمود و گفت * كه آگاهئ مرگ نتوان نهفت

ز گيتى مرا بهره اين بد كه بود * زمان چون نكاهد نشايد فزود

تو از مرگ من هيچ غمگين مشو * كه اندر جهان اين سخن نيست نو

هرانكس كه زايد ببايدش مرد * اگر شهريارست گر مرد خرد

بگويم كنون با بزرگان روم * كه چون باز گردند زين مرز و بوم

نجويند جز راى و فرمان تو * كسى بر نگردد ز پيمان تو

هرانكس كه بودند ز ايرانيان * كزيشان بدى روميان را زيان

سپردم بهر مهترى كشورى * كه گردد بران پادشاهى سرى

همانا نيازش نيايد بروم * برآسايد آن كشور و مرز و بوم

مرا مرده در خاك مصر آگنيد * ز گفتار من هيچ مپراگنيد

بسالى ز دينار من صد هزار * ببخشيد بر مردم خيش كار

گر آيد يكى روشنك را پسر * بود بىگمان زنده نام پدر

نبايد كه باشد جزو شاه روم * كه او تازه گرداند آن مرز و بوم

دگر دختر آيد بهنگام بوس * بپيوند با تخمهء فيلقوس

تو فرزند خوانش نه داماد من * به دو تازه كن در جهان ياد من

دگر دختر كيد را بىگزند * فرستيد نزد پدر ارجمند

ابا ياره و برده و نيك خواه * عمارى بسيچيد با او به راه

همان افسر و گوهر و سيم و زر * كه آورده بود او ز پيش پدر

برفتن چنو گشت همداستان * فرستيد با او بهندوستان

من ايدر همه كار كردم ببرگ * به بيچارگى دل نهادم بمرگ

نخست آنك تابوت زرّين كنند * كفن بر تنم عنبر آگين كنند

ز زربفت چينى سزاوار من * كسى كو به پيچد ز تيمار من

در و بند تابوت ما را بقير * بگيرند و كافور و مشك و عبير

نخست آگنند اندرو انگبين * ز بر انگبين زير ديباى چين

ازان پس تن من نهند اندران * سر آمد سخن چون بر آمد روان

تو پند من اى مادر پر خرد * نگه دار تا روز من بگذرد

ز چيزى كه آوردم از هند و چين * ز توران و ايران و مكران زمين

بدار و ببخش آنچ افزون بود * و ز اندازهء خويش بيرون بود

به تو حاجت آنستم اى مهربان * كه بيدار باشى و روشن روان

ندارى تن خويش را رنجه بس * كه اندر جهان نيست جاويد كس

روانم روان ترا بىگمان * ببيند چو تنگ اندر آيد زمان

شكيبايى از مهر نامى تراست * سبكسر بود هرك او كهتر است

ترا مهر بُد بر تنم سال و ماه * كنون جان پاكم ز يزدان بخواه