شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٤٥

[ سپاه كشيدن اسكندر سوى بابل ]

برين مرز درويشى و رنج هست * كزين بگذرى باد ماند بدست

چو گفتار گوينده بشنيد شاه * ز حلوان سوى سند شد با سپاه

پذيره شدندش سواران سند * همان جنگ را ياور آمد ز هند

هرانكس كه از فور دل خسته بود * به خون ريختن دستها شسته بود

ببردند پيلان و هندى دراى * خروش آمد و نالهء كرّ ناى

سر سنديان بود بنداه نام * سوارى سرافراز با راى و كام

يكى رزمشان كرده شد همگروه * زمين شد ز افگنده بر سان كوه

شب آمد بران دشت سندى نماند * سكندر سپاه از پس اندر براند

بدست آمدش پيل هشتاد و پنج * همان تاج زرّين و شمشير و گنج

زن و كودك و پير مردان به راه * برفتند گريان بنزديك شاه

كه اى شاه بيدار با راى و هوش * مشور اين بر و بوم و بر بد مكوش

كه فرجام هم روز تو بگذرد * خنك آنك گيتى ببد نسپرد

سكندر بريشان نياورد مهر * بران خستگان هيچ ننمود چهر

گرفتند زيشان فراوان اسير * زن و كودك خرد و برنا و پير

سوى نيمروز آمد از راه بُست * همه روى گيتى ز دشمن بشست

و زان جايگه شد بسوى يمن * جهاندار و با نامدار انجمن

چو بشنيد شاه يمن با مهان * بيامد بر شهريار جهان

بسى هديه‌ها كز يمن برگزيد * بهاگير و زيبا چنانچون سزيد

ده اشتر ز بُرد يمن بار كرد * دگر پنج را بار دينار كرد

دگر ده شتر بار كرد از درم * چو باشد درم دل نباشد بغم

دگر سلّهء زعفران بد هزار * ز ديبا و هر جامهء بىشمار

زبرجد يكى جام بودش بگنج * همان در ناسفته هفتاد و پنج

يكى جام ديگر بودش لاژورد * نهاد اندرو شست ياقوت زرد

ز ياقوت سرخ از برش ده نگين * بفرمانبران داد و كرد آفرين

بپيش سراپردهء شهريار * رسيدند با هديه و با نثار

سكندر بپرسيد و بنواختشان * بر تخت نزديك بنشاختشان

برو آفرين كرد شاه يمن * كه پيروزگر باش بر انجمن

به تو شادم ار باشى ايدر دو ماه * برآسايد از راه شاه و سپاه

سكندر برو آفرين كرد و گفت * كه با تو هميشه خرد باد جفت

بشبگير شاه يمن باز گشت * ز لشكر جهانى پر آواز گشت

سكندر سپه را ببابل كشيد * ز گرد سپه شد هوا ناپديد

همى راند يك ماه خود با سپاه * نديدند زيشان كس آرامگاه

بدين گونه تا سوى كوهى رسيد * ز ديدار ديده سرش ناپديد

بسر بر يكى ابر تاريك بود * بكيوان تو گفتى كه نزديك بود

بجايى بروبر نديدند راه * فرو ماند از راه شاه و سپاه

گذشتند بر كوه خارا برنج * وزو خيره شد مرد باريك سنج