شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٤٤

[ رسيدن اسكندر به كشور سند و جنگ كردن ]

بخوانى مرا بر تو باشد شكست * كه يزدان پرستم نه خسرو پرست

فزون زان فرستم كه دارى منش * ز بخشش نباشد مرا سرزنش

سكندر برخ رنگ تشوير خورد * ز گفتار او بر جگر تير خورد

بدل گفت ازين پس كس اندر جهان * نبيند مرا رفته جايى نهان

از ايوان بيامد بجاى نشست * ميان از پى بازگشتن ببست

سرافراز فغفور بگشاد گنج * ز بخشش نيامد بدلش ايچ رنج

نخستين بفرمود پنجاه تاج * بگوهر بياگنده ده تخت عاج

ز سيمين و زرّينه اشتر هزار * بفرمود تا برنهادند بار

ز ديباى چينى و خزّ و حرير * ز كافور و ز مشك و بوى و عبير

هزار اشتر باركش بار كرد * تن آسان شد آن كو درم خوار كرد

ز سنجاب و قاقم ز موى سمور * ز گستردنيها و جام بلور

بياورد زين هر يكى ده هزار * خردمند گنجور بر بست بار

گرانمايه صد زين بسيمين ستام * ز زرّينه پنجاه بردند نام

ببردند سيصد شتر سرخ موى * طرايف به دو دارچينى بدوى

يكى مرد با سنگ و شيرين سخن * گزين كرد زان چينيان كهن

بفرمود تا با درود و خرام * بيايد بر شاه و آرد پيام

كه يك چند باشد بنزديك چين * برو نامداران كنند آفرين

فرستاده شد با سكندر به راه * گمانى كه بردى كه اويست شاه

چو ملّاح روى سكندر بديد * سبك زورقى بادبان بركشيد

چو دستور با لشكر آمدش پيش * بگفت آنچ آمد ز بازار خويش

سپاهش برو خواندند آفرين * همه بر نهادند سر بر زمين

بدانست چينى كه او هست شاه * پياده بيامد غريوان به راه

سكندر به دو گفت پوزش مكن * مران پيش فغفور زين در سخن

ببود آن شب و بامداد پگاه * بآرام بنشست بر تخت شاه

فرستاده را چيز بخشيد و گفت * كه با تو روان مسيحست جفت

برو پيش فغفور چينى بگوى * كه نزديك ما يافتى آب روى

گر ايدر بباشى همى چين تراست * و گر جاى ديگر خرامى رواست

بياسايم ايدر كه چندين سپاه * بتندى نشايد كشيدن به راه

[ فرستاده برگشت و آمد چو باد * بفغفور پيغام قيصر بداد ]

[ رسيدن اسكندر به كشور سند و جنگ كردن ]

[ رسيدن اسكندر به كشور سند و جنگ كردن ]

بدان جايگه شاه ماهى بماند * پس انگه بجنبيد و لشكر براند

از ان سبز دريا چو گشتند باز * بيابان گرفتند و راه دراز

چو منزل به منزل بحلوان رسيد * يكى مايه ور باره و شهر ديد

بپيش آمدندش بزرگان شهر * كسى كش ز نام و خرد بود بهر

برفتند با هديه و با نثار * ز حلوان سران تا در شهريار

سكندر سبك پرسش اندر گرفت * كه ايدر چه بينيد چيزى شگفت

به دو گفت گوينده كاى شهريار * ندانيم چيزى كه آيد به كار