شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٤٣

[ رفتن اسكندر به نزديك فغفور چين ]

بداريم بر تو همين تاج و تخت * به چيزى گزندت نيايد ز بخت

و گر كند باشى بپيش آمدن * ز كشور سوى شاه خويش آمدن

ز چيزى كه باشد طرايف بچين * ز زرّينه و اسپ و تيغ و نگين

هم از جامه و پرده و تخت عاج * ز ديباى پر مايه و طوق و تاج

ز چيزى كه يا بى فرستى بگنج * چو خواهى كه از ما نيايدت رنج

سپاه مرا باز گردان ز راه * بباش ايمن از گنج و تخت و كلاه

چو سالار چين زان نشان نامه ديد * برآشفت و پس خامشى برگزيد

بخنديد و پس با فرستاده گفت * كه شاه ترا آسمان باد جفت

بگوى آنچ دانى ز گفتار اوى * ز بالا و مردى و ديدار اوى

فرستاده گفت اى سپهدار چين * كسى چون سكندر مدان بر زمين

به مردى و رادى و بخش و خرد * ز انديشهء هر كسى بگذرد

به بالاى سروست و با زور پيل * ببخشش بكردار درياى نيل

زبانش بكردار برّنده تيغ * بچربى عقاب اندر آرد ز ميغ

چو بشنيد فغفور چين اين سخن * يكى ديگر انديشه افگند بن

بفرمود تا خوان و مى خواستند * بباغ اندر ايوان بياراستند

همى خورد مى تا جهان تيره شد * سر ميگساران ز مى خيره شد

سپهدار چين با فرستاده گفت * كه با شاه تو مشترى باد جفت

چو روشن شود نامه پاسخ كنيم * بديدار تو روز فرّخ كنيم

سكندر بيامد ترنجى بدست * ز ايوان سالار چين نيم مست

چو خورشيد بر زد سر از برج شير * سپهر اندر آورد شب را به زير

سكندر بنزديك فغفور شد * از انديشهء بد دلش دور شد

بپرسيد زو گفت شب چون بدى * كه بيرون شدى دوش ميگون بدى

از ان پس فرمود تا شد دبير * بياورد قرطاس و مشك و عبير

مران نامه را زود پاسخ نوشت * بياراست قرطاس را چون بهشت

نخست آفرين كرد بر دادگر * خداوند مردى و داد و هنر

خداوند فرهنگ و پرهيز و دين * از و باد بر شاه روم آفرين

رسيد اين فرستادهء چرب‌گوى * هم آن نامهء شاه روم آفرين

سخنهاى شاهان همه خواندم * و زان با بزرگان سخن راندم

ز داراى داراب و فريان و فور * سخن هرچ پيدا بد از رزم و سور

كه پيروز گشتى بريشان همه * شبان بودى و شهرياران رمه

تو داد خداوند خورشيد و ماه * به مردى مدان و فزون سپاه

چو بر مهترى بگذرد روزگار * چه در سور ميرد چه در كارزار

چو فرجامشان روز رزم تو بود * زمانه نه كاهد نخواهد فزود

تو زيشان مكن كشّى و برترى * كه گرز آهنى بىگمان بگذرى

كجا شد فريدون و ضحّاك و جم * فراز آمد از باد و شد سوى دم

من از تو نترسم نه جنگ آورم * نه بر سان تو باد گيرد سرم

كه خون ريختن نيست آيين ما * نه بد كردن اندر خور دين ما