شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٤٢

[ رفتن اسكندر به نزديك فغفور چين ]

چو بشنيد برگشت زان دو درخت * دلش خسته گشته بشمشير سخت

چو آمد بلشكر گه خويش باز * برفتند گردان گردن فراز

به شهر اندرون هديها ساختند * بزرگان بر پادشا تاختند

يكى جوشنى بود تابان چو نيل * به بالاى و پهناى يك چرم پيل

دو دندان پيل و برش پنج بود * كه آن را ببرداشتن رنج بود

زره بود و ديباى پر مايه بود * ز زر كرده آگنده صد خايه بود

به سنگ درم هر يكى شست من * ز زرّ و ز گوهر يكى كرگدن

بپذرفت زان شهر و لشكر براند * ز ديده همى خون دل برفشاند

[ رفتن اسكندر به نزديك فغفور چين ]

[ رفتن اسكندر به نزديك فغفور چين ]

و زان روى لشكر سوى چين كشيد * سر نامداران بيرون كشيد

همى راند منزل به منزل بدشت * چهل روز تا پيش دريا گذشت

ز ديبا سراپرده‌يى بركشيد * سپه را به منزل فرود آوريد

يكى نامه فرمود پس تا دبير * نويسد ز اسكندر شهر گير

نوشتند هر گونه‌يى خوب و زشت * نويسنده چون نامه اندر نوشت

سكندر بشد چون فرستاده‌يى * گزين كرد بينا دل آزاده‌يى

كه با او بدى يك دل و يك سخن * بگويد بمهتر كه كن يا مكن

سپه را بسالار لشكر سپرد * و ز ان روميان پنج دانا ببرد

چو آگاهى آمد بفغفور ازين * كه آمد فرستاده‌يى سوى چين

پذيره فرستاد چندى سپاه * سكندر گرازان بيامد به راه

چو آمد بر ان بارگاه بزرگ * بديد آن گزيده سپاه بزرگ

بيامد ز دهليز تا پيش اوى * پر انديشه جان بد انديش اوى

دو ان پيش او رفت و بردش نماز * نشست اندر ايوان زمانى دراز

بپرسيد فغفور و بنواختش * يكى نامور جايگه ساختش

چو برزد سر از كوه روشن چراغ * ببردند بالاى زرّين جناغ

فرستادهء شاه را پيش خواند * سكندر فراوان سخنها براند

بگفت آنچ بايست و نامه بداد * سخنهاى قيصر همه كرد ياد

بران نامه عنوان بد از شاه روم * جهاندار و سالار هر مرز و بوم

كه خوانند شاهان برو آفرين * ز ما بندگان جهان آفرين

جهاندار و داننده و رهنماى * خداوند پاكى و نيكى فزاى

دگر گفت فرمان ما سوى چين * چنانست كآباد ماند زمين

نبايد بسيچيد ما را بجنگ * كه از جنگ شد روز بر فور تنگ

چو دارا كه بد شهريار جهان * چو فريان تازى و ديگر مهان

ز خاور برو تا در باختر * ز فرمان ما كس نجويد گذر

شمار سپاهم نداند سپهر * و گر بشمرد نيز ناهيد و مهر

اگر هيچ فرمان ما بشكنى * تن و بوم و كشور برنج افگنى

چو نامه بخوانى بياراى ساو * مرنجان تن خويش و با بد مكاو

گر آيى ببينى مرا با سپاه * ببينيم ترا يك دل و نيك خواه