شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٤
[ رفتن زال به رسولى نزد منوچهر ]
[ ز تفّش همى پرّ كرگس بسوخت * زمين زير زهرش همى برفروخت ]
[ نهنگ دژم بر كشيدى ز آب * بدم در كشيدى ز گردون عقاب ]
[ زمين گشت بىمردم و چارپاى * همه يك سر او را سپردند جاى ]
[ چو ديدم كه اندر جهان كس نبود * كه با او همى دست يارست سود ]
[ به زور جهاندار يزدان پاك * بيفگندم از دل همه ترس و باك ]
[ ميان را ببستم بنام بلند * نشستم بران پيل پيكر سمند ]
[ بزين اندرون گرزهء گاوسر * ببازو كمان و به گردن سپر ]
[ برفتم بسان نهنگ دژم * مرا تيز چنگ و ورا تيز دم ]
[ مرا كرد پدرود هر كو شنيد * كه بر اژدها گرز خواهم كشيد ]
[ ز سر تا بدمّش چو كوه بلند * كشان موى سر بر زمين چون كمند ]
[ زبانش بسان درختى سياه * ز فر باز كرده فگنده به راه ]
[ چو دو آبگيرش پر از خون دو چشم * مرا ديد غرّيد و آمد بخشم ]
[ گمانى چنان بردم اى شهريار * كه دارم مگر آتش اندر كنار ]
[ جهان پيش چشمم چو دريا نمود * بابر سيه بر شده تيره دود ]
[ ز بانگش بلرزيد روى زمين * ز زهرش زمين شد چو درياى چين ]
[ برو بر زدم بانگ برسان شير * چنانچون بود كار مرد دلير ]
[ يكى تير الماس پيكان خدنگ * بچرخ اندرون راندم بىدرنگ ]
[ چو شد دوخته يك كران از دهانش * بماند از شگفتى ببيرون زبانش ]
[ هم اندر زمان ديگرى همچنان * زدم بر دهانش بپيچيد از ان ]
[ سديگر زدم بر ميان زفرش * بر آمد همى جوى خون از جگرش ]
[ چو تنگ اندر آورد با من زمين * بر آهختم اين گاوسر گرز كين ]
[ بنيروى يزدان كيهان خداى * بر انگيختم پيل تن را ز جاى ]
[ زدم بر سرش گرزهء گاو چهر * برو كوه باريد گفتى سپهر ]
[ شكستم سرش چون تن ژنده پيل * فرو ريخت زو زهر چون رود نيل ]
[ بزخمى چنان شد كه ديگر نخاست * ز مغزش زمين گشت با كوه راست ]
[ كشف رود پر خون و زرداب شد * زمين جاى آرامش و خواب شد ]
[ همه كوهساران پر از مرد و زن * همى آفرين خواندندى به من ]
[ جهانى بران جنگ نظّاره بود * كه آن اژدها زشت پتياره بود ]
[ مرا سام يك زخم از ان خواندند * جهان زر و گوهر بر افشاندند ]
[ چو زو بازگشتم تن روشنم * برهنه شد از نامور جوشنم ]
[ فرو ريخت از باره بر گستوان * وزين هست هر چند رانم زيان ]
[ بران بوم تا ساليان بر نبود * جز از سوخته خار خاور نبود ]
[ چنين و جزين هر چه بوديم راى * سران را سر آوردمى زير پاى ]
[ كجا من چمانيدمى باد پاى * بپرداختى شير درّنده جاى ]
كنون چند سالست تا پشت زين * مرا تختگاه است و اسپم زمين
همه گرگساران و مازندران * به تو راست كردم بگرز گران
نكردم زمانى برو بوم ياد * ترا خواستم راد و پيروز و شاد