شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٣٨

[ بستن اسكندر بند يأجوج و مأجوج ]

پر از باد لب ديدگان پر زنم * كه فرمان يزدان كى آيد كه دم

چو بر كوه روى سكندر بديد * چو رعد خروشان فغان بر كشيد

كه اى بندهء آز چندين مكوش * كه روزى به گوش آيدت يك خروش

كه چندين مرنج از پى تاج و تخت * برفتن بياراى و بر بند رخت

چنين داد پاسخ به دو شهريار * كه بهر من اين آمد از روزگار

كه جز جنبش و گردش اندر جهان * نبينم همى آشكار و نهان

ازان كوه با ناله آمد فرود * همى داد نيكى دهش را درود

بران راه تاريك بنهاد روى * بپيش اندرون مردم راه جوى

چو آمد بتاريكى اندر سپاه * خروشى بر آمد ز كوه سياه

كه هر كس كه بردارد از كوه سنگ * پشيمان شود ز آنك دارد بچنگ

وگر برندارد پشيمان شود * بهر درد دل سوى درمان شود

سپه سوى آواز بنهاد گوش * پر انديشه شد هر كسى زان خروش

كه بردارد آن سنگ اگر بگذرد * پى رنج ناآمده نشمرد

يكى گفت كين رنج هست از گناه * پشيمانى و سنگ بردن به راه

دگر گفت لختى ببايد كشيد * مگر درد و رنجش نبايد چشيد

يكى برد زان سنگ و ديگر نبرد * يكى ديگر از كاهلى داشت خرد

چو از آب حيوان بهامون شدند * ز تاريكى راه بيرون شدند

بجستند هر كس برو آستى * پديدار شد كژّى و كاستى

كنار يكى پر ز ياقوت بود * يكى را پر از گوهر نابسود

پشيمان شد آن كس كه كم داشت اوى * زبرجد چنان خوار بگذاشت اوى

پشيمان تر آن كس كه خود بر نداشت * ازان گوهر پر بها سر بگاشت

دو هفته بر آن جايگه بر بماند * چو آسوده‌تر گشت لشكر براند

سوى باختر شد چو خاور بديد * ز گيتى همى راى رفتن گزيد

بره بر يكى شارستان ديد پاك * كه نگذشت گويى برو باد و خاك

چو آواز كوس آمد از پشت پيل * پذيره شدندش بزرگان دو ميل

جهانجوى چون ديد بنواختشان * بخورشيد گردن برافراختشان

بپرسيد كايدر چه باشد شگفت * كزان برتر اندازه نتوان گرفت

زبان برگشادند بر شهريار * بناليدن از گردش روزگار

كه ما را يكى كار پيش است سخت * بگوييم با شاه پيروز بخت

بدين كوه سر تا بابر اندرون * دل ما پر از رنج و در دست و خون

ز چيزى كه ما را به دو تاب نيست * ز ياجوج و ماجوج‌مان خواب نيست

چو آيند بهرى سوى شهر ما * غم و رنج باشد همه بهر ما

همه رويهاشان چو روى هيون * زبانها سيه ديده‌ها پر ز خون

سيه روى و دندانها چون گراز * كه يا رد شدن نزد ايشان فراز

همه تن پر از موى و موى همچو نيل * برو سينه و گوشهاشان چو پيل

بخسپند يكى گوش بستر كنند * دگر بر تن خويش چادر كنند