شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٣٦

[ جستن اسكندر آب زندگانى ]

يكى شارستان پيشش آمد بزرگ * به دو اندرون مردمانى سترگ

همه روى سرخ و همه موى زرد * همه در خور جنگ روز نبرد

بفرمان بپيش سكندر شدند * دو تا گشته و دست بر سر شدند

سكندر بپرسيد از سركشان * كه ايدر چه دارد شگفتى نشان

چنين گفت با او يكى مرد پير * كه اى شاه نيك اختر و شهر گير

يكى آبگيرست زان روى شهر * كز ان آب كس را نديديم بهر

چو خورشيد تابان بدانجا رسيد * بران ژرف دريا شود ناپديد

پس چشمه در تيره گردد جهان * شود آشكار اى گيتى نهان

و ز ان جاى تاريك چندان سخن * شنيدم كه هرگز نيايد ببن

خرد يافته مرد يزدان پرست * به دو در يكى چشمه گويد كه هست

گشاده سخن مرد با راى و كام * همى آب حيوانش خواند بنام

چنين گفت روشن دل پر خرد * كه هرك آب حيوان خورد كى مُرد

ز فردوس دارد بران چشمه راه * بشويد بران تن بريزد گناه

بپرسيد پس شه كه تاريك جاى * به دو اندرون چون رود چارپاى

چنين پاسخ آورد يزدان پرست * كز ان راه بر كرّه بايد نشست

بچوپان بفرمود كاسپ يله * سراسر بلشكرگه آرد گله

گزين كرد زو بارگى ده هزار * همه چار سال از در كارزار

[ جستن اسكندر آب زندگانى ]

[ جستن اسكندر آب زندگانى ]

و زان جايگه شاد لشكر براند * بزرگان بيدار دل را بخواند

همى رفت تا سوى شهرى رسيد * كه آن را ميان و كرانه نديد

همه هرچ بايد به دو در فراخ * پر از باغ و ميدان و ايوان و كاخ

فرود آمد و بامداد و پگاه * بنزديك آن چشمه شد بىسپاه

كه دهقان و را نام حيوان نهاد * چو از بخشش پهلوان كرد ياد

همى بود تا گشت خورشيد زرد * فرو شد بران چشمهء لاژورد

ز يزدان پاك آن شگفتى بديد * كه خورشيد گشت از جهان ناپديد

بيامد بلشكر گه خويش باز * دلى پر ز انديشهاى دراز

شب تيره كرد از جهاندار ياد * پس انديشه بر آب حيوان نهاد

شكيبا ز لشكر هر انكس كه ديد * نخست از ميان سپه برگزيد

چهل روزه افزون خورش برگرفت * بيامد دمان تا چه بيند شگفت

سپه را بران شارستان جاى كرد * يكى پيش رو چست بر پاى كرد

ورا اندر ان خضر بد راى زن * سر نامداران آن انجمن

سكندر بيامد بفرمان اوى * دل و جان سپرده به پيمان اوى

به دو گفت كاى مرد بيدار دل * يكى تيز گردان بدين كار دل

اگر آب حيوان بچنگ آوريم * بسى بر پرستش درنگ آوريم

نميرد كسى كو روان پرورد * بيزدان پناهد ز راه خرد

دو مُهرست با من كه چون آفتاب * بتابد شب تيره چون بيند آب

يكى زان تو برگير و در پيش باش * نگهبان جان و تن خويش باش