شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٣٣

[ ديدن اسكندر شگفتيها به شهر هروم ]

همى زد سرش را بران كوه سنگ * چنين تا بر آمد زمانى درنگ

سپاهى بروبر بباريد تير * بپاى آمد آن كوه نخچير گير

و زان جايگه تيز لشكر براند * تن اژدها را هم انجا بماند

بياورد لشكر بكوهى ديگر * كزان خيره شد مرد پرخاشخر

بلنديش بينا همى دير ديد * سر كوه چون تيغ و شمشير ديد

يكى تيغ زرّين بران تيغ كوه * ز انبوه يك سو و دور از گروه

يكى مرده مرد اندران تخت بر * همانا كه بودش پس از مرگ فر

ز ديبا كشيده برو چادرى * ز هر گوهرى بر سرش افسرى

همه گرد بر گرد او سيم و زر * كسى را نبودى بروبر گذر

هرانكس كه رفتى بران كوهسار * كه از مرده چيزى كند خواستار

بران كوه از بيم لرزان شدى * بمُردى و بر جاى ريزان شدى

سكندر بر آمد بران كوه سر * نظاره بران مرد با سيم و زر

يكى بانگ بشنيد كاى شهريار * بسى بردى اندر جهان روزگار

بسى تخت شاهان بپرداختى * سرت را بگردون برافراختى

بسى دشمن و دوست كردى تباه * ز گيتى كنون بازگشتست گاه

رخ شاه ز آواز شد چون چراغ * از ان كوه برگشت دل پر ز داغ

[ ديدن اسكندر شگفتيها به شهر هروم ]

[ ديدن اسكندر شگفتيها به شهر هروم ]

همى رفت با نامداران روم * بدان شارستان شد كه خوانى هروم

كه آن شهر يك سر زنان داشتند * كسى را دران شهر نگذاشتند

سوى راست پستان چو آن زنان * بسان يكى نار بر پرنيان

سوى چپ بكردار جوينده مرد * كه جوشن بپوشد بروز نبرد

چو آمد بنزديك شهر هروم * سر افراز با نامداران روم

يكى نامه بنوشت با رسم و داد * چنانچون بود مرد فرّخ نژاد

بعنوان بر از شاه ايران و روم * سوى آنك دارند مرز هروم

سر نامه از كردگار سپهر * كزويست بخشايش و داد و مهر

هرانكس كه دارد روانش خرد * جهان را بعمرى همى بسپرد

شنيد انك ما در جهان كرده‌ايم * سر مهترى بر كجا برده‌ايم

كسى كو ز فرمان ما سر بتافت * نهالى بجز خاك تيره نيافت

نخواهم كه جايى بود در جهان * كه ديدار آن باشد از من نهان

گر آيم مرا با شما نيست رزم * بدل آشتى دارم و راى بزم

اگر هيچ داريد داننده‌يى * خردمند و بيدار خواننده‌يى

چو بر خواند اين نامهء پندمند * بر آن كس كه هست از شما ارجمند

ببنديد پيش آمدن را ميان * كزين آمدن كس ندارد زيان

بفرمود تا فيلسوفى ز روم * برد نامه نزديك شهر هروم

بسى نيز شيرين سخنها بگفت * فرستاده خود با خرد بود جفت

چو دانا بنزديك ايشان رسيد * همه شهر زن ديد و مردى نديد

همه لشكر از شهر بيرون شدند * بديدار رومى بهامون شدند