شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٣١

[ رسيدن اسكندر به شهر نرم پايان و كشتن اژدها ]

ز پنجه فزون بود بالاى اوى * چهل رش بپيمود پهناى اوى

همه خانها كرده از چوب و نى * زمينش هم از نى فرو برده پى

نشايست بد در نيستان بسى * ز شورى نخورد آب او هر كسى

چو بگذشت زان آب جايى رسيد * كه آمد يكى ژرف دريا پديد

جهان خرّم و آب چون انگبين * همى مشك بوييد روى زمين

بخوردند و كردند آهنگ خواب * بسى مار پيچان بر آمد ز آب

و زان بيشه كژدم چو آتش برنگ * جهان شد بران خفتگان تار و تنگ

بهر گوشه‌يى در فراوان بمرد * بزرگان دانا و مردان گرد

ز يك سو فراوان بيامد گراز * چو الماس دندانهاى دراز

ز دست دگر شير مهتر ز گاو * كه با جنگ ايشان نبد زور و تاو

سپاهش ز دريا بيك سو شدند * بران نيستان آتش اندر زدند

بكشتند چندان ز شيران كه راه * بيكبارگى تنگ شد بر سپاه

و زان جايگه رفت خورشيدفش * بيامد دمان تا زمين حبش

ز مردم زمين بود چون پرّ زاغ * سيه گشته و چشمها چون چراغ

تناور يكى لشكرى زورمند * برهنه تن و پوست و بالا بلند

چو از دور ديدند گرد سپاه * خروشى برآمد ز ابر سياه

سپاه انجمن شد هزاران هزار * و زان تيره شد ديدهء شهريار

بسوى سكندر نهادند سر * بكشتند بسيار پرخاشخر

بجاى سنان استخوان داشتند * همى بر تن مرد بگذاشتند

بلشكر بفرمود پس شهريار * كه برداشتند آلت كارزار

برهنه بجنگ اندر آمد حبش * غمى گشت زان لشكر شيرفش

بكشتند زيشان فزون از شمار * بپيچيد ديگر سر از كار زار

ز خون ريختن گشت روى زمين * سراسر بكردار درياى چين

چو از خون در و دشت آلوده شد * ز كشته بهر جاى بر توده شد

چو بر توده خاشاكها برزدند * بفرمود تا آتش اندر زدند

چو شب گشت بشنيد آواز كرگ * سكندر بپوشيد خفتان و ترگ

يكى پيش رو بود مهتر ز پيل * بسر بر سرو داشت همرنگ نيل

ازين نامداران فراوان بكشت * بسى حمله بردند و ننمود پشت

بكشتند فرجام كارش بتير * يكى آهنين كوه بد پيل گير

و زان جايگه تيز لشكر براند * بسى نام دادار گيهان بخواند

چو نزديكى نرم پايان رسيد * نگه كرد و مردم بىاندازه ديد

نه اسپ و نه جوشن نه تيغ و نه گرز * ازان هر يكى چون يكى سرو برز

چو رعد خروشان برآمد غريو * برهنه سپاهى بكردار ديو

يكى سنگ باران بكردند سخت * چو باد خزان برزند بر درخت

بتير و بتيغ اندر آمد سپاه * تو گفتى كه شد روز روشن سياه