شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٢٧

[ پيمان اسكندر با قيدافه و بازگشتن او ]

پلنگى كه خوانى همى بر برى * از ان چار صد پوست بد بر سرى

ز چرم گوزن ملمّع هزار * همه رنگ و بىرنگ او پر نگار

دگر صد سگ و يوز نخچير گير * كه آهو و را پيش ديدى ز تير

بياورد زان پس دو صد گاوميش * پرستندهء او همى راند پيش

ز ديباى خز چار صد تخته نيز * همان تختها كرده از چوب شيز

دگر چار صد تخته از عود تر * كه مُهر اندرو گيرد و رنگ زر

صد اسپ گرانمايه آراسته * ز ميدان ببردند با خواسته

همان تيغ هندى و رومى هزار * بفرمود با جوشن كارزار

همان خود و مغفر هزار و دويست * بگنجور فرمود كاكنون مه ايست

همه پاك بر بيطقون بر شمار * بگويش كه شبگير بر ساز كار

سپيده چو برزد ز بالا درفش * چو كافور شد روى چرخ بنفش

زمين تازه شد كوه چون سندروس * ز درگاه برخاست آواى كوس

سكندر باسپ اندر آورد پاى * بدستورى بازگشتن بجاى

چو طينوش جنگى سپه بر نشاند * از ايوان بدرگاه قيدافه راند

بقيدافه گفتند پدرود باش * بجان تارهء چرخ را پود باش

برين گونه منزل به منزل سپاه * همى راند تا پيش آن رزمگاه

كه لشكر گه نامور شاه بود * سكندر كه با بخت همراه بود

سكندر بران بيشه بنهاد رخت * كه آب روان بود و جاى درخت

بطينوش گفت ايدر آرام گير * چو آسوده گردى مى و جام گير

شوم هرچ گفتم بجاى آورم * ز هر گونه پاكيزه راى آورم

سكندر بيامد بپرده سراى * سپاهش برفتند يك سر ز جاى

ز شادى خروشيدن آراستند * كلاه كيانى بپيراستند

كه نوميد بد لشكر نامجوى * كه دانست كش باز بينند روى

سپه با زبانها پر از آفرين * يكايك نهادند سر بر زمين

ز لشكر گزين كرد پس شهريار * ازان نامداران رومى هزار

زره دار با گرزهء گاوروى * برفتند گردان پرخاش جوى

همه گرد بر گرد آن بيشه مرد * كشيدند صف با سليح نبرد

سكندر خروشيد كاى مرد تيز * همى جنگ راى آيدت گر گريز

بلرزيد طينوش بر جاى خويش * پشيمان شد از دانش و راى خويش

به دو گفت كاى شاه برتر منش * ستايش گزينى به از سرزنش

چنان هم كه با خويش من قيدروش * بزرگى كن و راستى را بكوش

نه اين بود پيمانت با مادرم * نگفتى كه از راستى نگذرم ؟

سكندر به دو گفت كاى شهريار * چرا سست گشتى بدين مايه كار

ز من ايمنى بيم در دل مدار * نيازارد از من كسى زان تبار

نگردم ز پيمان قيدافه من * نه نيكو بود شاه پيمان شكن

پياده شد از باره طينوش زود * زمين را ببوسيد و زارى نمود

جهاندار بگرفت دستش بدست * بدان گونه كو گفت پيمان ببست