شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٢٥

[ پيمان اسكندر با قيدافه و بازگشتن او ]

ترا بخشم و نيز دارم سپاس * تو باشى جهانگير و نيكى شناس

يكى پاك دستور باشى مرا * بدين مرز گنجور باشى مرا

سكندر بيامد ز جاى نشست * برين عهد بگرفت دستش بدست

بپرسيد طينوش كاين چون كنى * بدين جادوى بر چه افسون كنى

به دو گفت چون باز گردم ز شاه * تو بايد كه با من بيايى به راه

ز لشكر به يارى سوارى هزار * همه نامدار از در كار زار

بجايى يكى بيشه ديدم به راه * نشانم ترا در كمين با سپاه

شوم من ز پيش تو در پيش اوى * ببينم روان بدانديش اوى

بگويم كه چندين فرستاد چيز * كزان پس نينديشى از چيز نيز

فرستاده گويد كه من نزد شاه * نيارم شدن در ميان سپاه

اگر شاه بيند كه با موبدان * شود نزد طينوش با بخردان

چو بيندش بپذيرد اين خواسته * ز هر گونه‌يى گنج آراسته

بيايد چو بيند ترا بىسپاه * اگر باز گردد گشادست راه

چو او بشنود خوب گفتار من * نه انديشد از رنگ و بازار من

بيايد بران سايه زير درخت * ز گنجور مَىخواهد و تاج و تخت

تو جنگى سپاهى بگردش درآر * برآسايد از گردش روزگار

مكافات من باشد و كام تو * نجويد ازان پس كس آرام تو

كه آيد بدستت بسى خواسته * پرستنده و اسپ آراسته

چو طينوش بشنيد زان شاد شد * بسان يكى سرو آزاد شد

چنين داد پاسخ كه دارم اميد * كه گردد به دو تيره روزم سپيد

بدام من آويزد او ناگهان * بخونى كه او ريخت اندر جهان

چو داراى دارا و گردان سند * چو فور دلير آن سرافراز هند

چو قيدافه گفت سكندر شنيد * به چشم و دلش چارهء او بديد

بخنديد زان چاره در زير لب * دو بسّد نهان كرد زير قصب

سكندر بيامد ز نزديك اوى * پر انديشه بد جان تاريك اوى

[ پيمان اسكندر با قيدافه و بازگشتن او ]

[ پيمان اسكندر با قيدافه و بازگشتن او ]

همى چاره جست آن شب دير ياز * چو خورشيد بنمود چينى طراز

بر افراخت از كوه زرّين درفش * نگونسار شد پرنيانى بنفش

سكندر بيامد بنزديك شاه * پرستنده برخاست از بارگاه

برسمى كه بودش فرود آوريد * جهانجوى پيش سپهبد چميد

ز بيگانه ايوان بپرداختند * فرستاده را پيش او تاختند

چو قيدافه را ديد بر تخت گفت * كه با راى تو مشترى باد جفت

بدين مسيحا بفرمان راست * بدارنده كو بر زبانم گواست

با براى و دين و صليب بزرگ * بجان و سر شهريار سترگ

بزنّار و شمّاس و روح القدس * كزين پس مرا خاك در اندلس

نه بيند نه لشكر فرستم بجنگ * نياميزم از هر درى نيز رنگ

نه با پاك فرزند تو بد كنم * نه فرمان دهم نيز و نه خود كنم