شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٢٣

[ چاره نمودن اسكندر با طينوش ]

به مردى تو گستاخ گشتى چنين * كه مهتر شدى بر زمان و زمين

همه نيكويها ز يزدان شناس * وزو دار تا زنده باشى سپاس

تو گويى بدانش كه گيتى مراست * نبينم همى گفت و گوى تو راست

كجا آورد دانش تو بها * چو آيى چنين در دم اژدها

بدوزى بروز جوانى كفن * فرستاده‌يى سازى از خويشتن

مرا نيست آيين خون ريختن * نه بر خيره با مهتر آويختن

چو شاهى بكارى توانا بود * ببخشايد از داد و دانا بود

چنان دان كه ريزندهء خون شاه * جز آتش نبيند بفرجام گاه

تو ايمن بباش و بشادى برو * چو رفتى يكى كار برساز نو

كزين پس نيايى بپيغمبرى * ترا خاك داند كه اسكندرى

ندانم كسى را ز گردنكشان * كه از چهر او من ندارم نشان

نگاريده هم زين نشان بر حرير * نهاده به نزديكى يادگير

برو راند هم حكم اختر شناس * كزو ايمنى باشد اندر هراس

چو بخشنده شد خسرو راى زن * زمانه بگويد بمرد و بزن

تو تا ايدرى بيطقون خوانمت * برين هم نشان دور بنشانمت

بدان تا نداند كسى راز تو * همان نشنود نام و آواز تو

فرستمت بر نيكوى باز جاى * تو بايد كه باشى خداوند راى

به پيمان كه هرگز به فرزند من * به شهر من و خويش و پيوند من

نباشى بدانديش گر بدسگال * بكشور نخوانى مرا جز همال

سكندر شنيد اين سخن شاد شد * ز تيمار و ز كشتن آزاد شد

بدادار دارنده سوگند خورد * بدين مسيحا و گرد نبرد

كه با بوم و با رُست و فرزند تو * بزرگان كه باشند پيوند تو

نسازم جز از خوبى و راستى * نه انديشم از كژّى و كاستى

چو سوگند شد خورده قيدافه گفت * كه اين پند بر تو نشايد نهفت

چنان دان كه طينوش فرزند من * كم انديشد از دانش و پند من

يكى بادسارست داماد فور * نبايد كه داند ز نزديك و دور

كه تو با سكندر ز يك پوستى * گر ايدونك با او بدل دوستى

كه او از پى فور كين آورد * بجنگ آسمان بر زمين آورد

كنون شاد و ايمن بايوان خرام * ز تيمار گيتى مبر هيچ نام

سكندر بيامد دلى همچو كوه * رها گشته از شاه دانش پژوه

نبودش ز قيدافه چين در به روى * نبرداشت هرگز دل از آرزوى

ببود آن شب و بامداد پگاه * ز ايوان بيامد بنزديك شاه

سپهدار در خان پيل استه بود * همه گرد بر گرد او رسته بود

سر خانه را پيكر از جزع و زر * بزر اندرون چند گونه گهر

بپيش اندرون دستهء مشك بوى * دو فرزند بايسته در پيش اوى

چو طينوش اسپ افگن و قيدروش * نهاده بگفتار قيدافه گوش