شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٢١

[ رفتن اسكندر به فرستادگى سوى قيدافه ]

بشد آن شب و بامداد پگاه * بپرسش بيامد بدرگاه شاه

پرستندگان پرده برداشتند * بر اسپش ز درگاه بگذاشتند

چو قيدافه را ديد بر تخت عاج * ز ياقوت و پيروزه بر سرش تاج

ز زربفت پوشيده چينى قباى * فراوان پرستنده گردش بپاى

رخ شاه تابان بكردار هور * نشستن گهش را ستونها بلور

زبر پوششى جزع بسته بزر * برو بافته دانه‌هاى گهر

پرستنده با طوق و با گوشوار * بپاى اندر آن گلشن زرنگار

سكندر بدان در شگفتى بماند * فراوان نهان نام يزدان بخواند

نشستن گهى ديد مهتر كه نيز * نيامد و را روم و ايران به چيز

بر مهتر آمد زمين داد بوس * چنانچون بود مردم چاپلوس

ورا ديد قيدافه بنواختش * بپرسيد بسيار و بنشاختش

چو خورشيد تابان ز گنبد بگشت * گه بار بيگانه اندر گذشت

بفرمود تا خوان بياراستند * پرستندهء رود و مىخواستند

نهادند يك خانه خوانهاى ساج * همه پيكرش زرّ و كوكبش عاج

خورشهاى بسيار آورده شد * مىآورد و چون خوردنى خورده شد

طبقهاى زرّين و سيمين نهاد * نخستين ز قيدافه كردند ياد

بمى خوردن اندر گرانمايه شاه * فزون كرد سوى سكندر نگاه

بگنجور گفت آن درخشان حرير * نوشته برو صورت دلپذير

به پيش من آور چنان هم كه هست * بتندى برو هيچ مبساى دست

بياورد گنجور و بنهاد پيش * چو ديدش نگه كرد ز اندازه بيش

بچهر سكندر نكو بنگريد * ازان صورت او را جدايى نديد

بدانست قيدافه كو قيصرست * بران لشكر نامور مهترست

فرستاده‌يى كرده از خويشتن * دلير آمدست اندرين انجمن

به دو گفت كاى مرد گسترده كام * بگو تا سكندر چه دادت پيام

چنين داد پاسخ كه شاه جهان * سخن گفت با من ميان مهان

كه قيدافهء پاك دل را بگوى * كه جز راستى در زمانه مجوى

نگر سر نپيچى ز فرمان من * نگه دار بيدار پيمان من

و گر هيچ تاب اندر آرى بدل * بيارم يكى لشكرى دل گسل

نشان هنرهاى تو يافتم * بجنگ آمدن تيز نشتافتم

خردمندى و شرم نزديك تست * جهان ايمن از راى باريك تست

كنون گر نتابى سر از باژ و ساو * بدانى كه با ما ندارى تو تاو

نبينى بجز خوبى و راستى * چو پيچى سر از كژّى و كاستى

بر آشفت قيدافه چون اين شنيد * بجز خامشى چارهء آن نديد

به دو گفت كاكنون ره خانه گير * بياساى با مردم دلپذير

چو فردا بيايى تو پاسخ دهم * ببرگشتنت راى فرّخ نهم

سكندر بيامد سوى خان خويش * همه شب همى ساخت درمان خويش

چو برزد سر از كوه روشن چراغ * چو ديبا فروزنده شد دشت و راغ