شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨١٩

[ گرفتار شدن پسر قيدافه به دست روميان ]

تو چندين چه رانى زبان بر گزاف * ز دارا شدستى خداوند لاف

بران نامه بر مهر زرّين نهاد * هيونى برافگند بر سان باد

[ گرفتار شدن پسر قيدافه به دست روميان ]

[ گرفتار شدن پسر قيدافه به دست روميان ]

چو اسكندر آن نامهء او بخواند * بزد ناى رويين و لشكر براند

همى رفت يك ماه پويان به راه * چو آمد سوى مرز او با سپاه

يكى پادشا بود فريان بنام * ابا لشكر و گنج و گسترده كام

يكى شارستان داشت با ساز جنگ * سرا پردهء او نديدى پلنگ

بياورد لشكر گرفت آن حصار * بران بارهء دژ گذشتى سوار

سكندر بفرمود تا جاثليق * بياورد عرّاده و منجنيق

بيك هفته بستد حصار بلند * به شهر اندر آمد سپاه ارجمند

سكندر چو آمد به شهر اندرون * بفرمود كز كس نريزند خون

يكى پور قيدافه داماد بود * بدين شهر فريان به دو شاد بود

به دو داده بد دختر ارجمند * كلاهش بقيدافه گشته بلند

كه داماد را نام بد قيدروش * به دو داده فريان دل و چشم و گوش

يكى مرد بد نام او شهرگير * به دستش زن و شوى گشته اسير

سكندر بدانست كان مرد كيست * بجستش كه درمان آن كار چيست

بفرمود تا پيش او شد وزير * به دو داد فرمان و تاج و سرير

خردمند را بيطقون بود نام * يكى راى زن مرد گسترده كام

به دو گفت كايد بپيشت عروس * ترا خوانم اسكندر فيلقوس

تو بنشين به آيين و رسم كيان * چو من پيشت آيم كمر بر ميان

بفرماى تا گردن قيدروش * ببرّد دژ آگاه جنگى ز دوش

من آيم بپيشت بخواهشگرى * نمايم فراوان ترا كهترى

نشستنگهى ساز بىانجمن * چو خواهش فزايم ببخشى به من

شد آن مرد دستور با درد جفت * ندانست كان را چه باشد نهفت

ازان پس به دو گفت شاه جهان * كه اين كار بايد كه ماند نهان

مرا چون فرستادگان پيش خوان * سخنهاى قيدافه چندى بران

مرا شاد بفرست باده سوار * كه رو نامه بر زود و پاسخ بيار

به دو بيطقون گفت كايدون كنم * بفرمان برين چاره افسون كنم

بشبگير خورشيد خنجر كشيد * شب تيره از بيم شد ناپديد

نشست از بر تخت بر بيطقون * پر از شرم رخ دل پر از آب خون

سكندر بپيش اندرون با كمر * گشاده در چاره و بسته در

چو آن پور قيدافه را شهر گير * بياورد گريان گرفته اسير

زنش هم چنان نيز با بوى و رنگ * گرفته جوان چنگ او را بچنگ

سبك بيطقون گفت كين مرد كيست * كش از درد چندين ببايد گريست

چنين داد پاسخ كه باز آر هوش * كه من پور قيدافه‌ام قيدروش

جزين دخت فريان مرا نيست جفت * كه دارد پس پردهء من نهفت

بر آنم كه او را سوى خان خويش * برم تا بدارمش چون جان خويش