شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨١٧

[ سپاه كشيدن اسكندر سوى مصر ]

نبيرهء سماعيل نيك اخترست * كه پور براهيم پيغمبرست

چو پيش آمدش نصر بنواختش * يكى مايه‌ور جايگه ساختش

به دو شاد شد نصر و گوهر بگفت * همه رازها برگشاد از نهفت

سكندر چنين داد پاسخ بدوى * كه اى پاك دل مهتر راستگوى

بدين دوده اكنون كدامست مه * جز از تو پسنديده و روز به

به دو گفت نصر اى جهاندار شاه * خزاعست مهتر بدين جايگاه

سماعيل چون زين جهان در گذشت * جهانگير قحطان بيامد ز دشت

ابا لشكر گشن شمشير زن * به بيداد بگرفت شهر يمن

بسى مردم بىگنه كشته شد * بدين دودمان روز برگشته شد

نيامد جهان آفرين را پسند * برو تيره شد راى چرخ بلند

خزاعه بيامد چو او گشت خاك * بر رنج و بيداد بدرود پاك

حرم تا يمن پاك بر دست اوست * بدرياى مصر اندرون شست اوست

سر از راه پيچيده و داد نه * ز يزدان يكى را بدل ياد نه

جهانى گرفته بمشت اندرون * نژاد سماعيل ازو پر ز خون

سكندر ز نصر اين سخنها شنيد * ز تخم خزاعه هر انكس كه ديد

بتن كودكان را نماندش روان * نماندند زان تخمه كس در جهان

ز بيداد بستد حجاز و يمن * براى و بمردان شمشير زن

نژاد سماعيل را بر كشيد * هرانكس كه او مهترى را سزيد

پياده در آمد به بيت الحرام * سماعيليان زو شده شادكام

بهر پى كه برداشت قيصر ز راه * همى ريخت دينار گنجور شاه

چو برگشت و آمد بدرگاه قصر * ببخشيد دينار چندى بنصر

توانگر شد آن كس كه درويش بود * وگر خوردش از كوشش خويش بود

و زان جايگه شاد لشكر براند * بجدّه در آمد فراوان نماند

سپه را بفرمود تا هر كسى * بسازند كشتى و زورق بسى

جهانگير با لشكرى راه جوى * ز جدّه سوى مصر بنهاد روى

ملك بود قيطون بمصر اندرون * سپاهش ز راه گمانى فزون

چو بشنيد كامد ز راه حرم * جهانگير پيروز با باد و دم

پذيره شدش با فراوان سپاه * ابا بدره و برده و تاج و گاه

سكندر بديدار او گشت شاد * همان گفت بدخواه او گشت باد

بمصر اندرون بود يك سال شاه * بدان تا بر آسود شاه و سپاه

زنى بود در اندلس شهريار * خردمند و با لشكرى بىشمار

جهانجوى بخشنده قيدافه بود * ز روى بهى يافته كام و سود

ز لشكر سوارى مصوّر بجست * كه مانند صورت نگارد درست

به دو گفت سوى سكندر خرام * وزين مرز و از ما مبر هيچ نام

بژرفى نگه كن چنان چون كه هست * بكردار تا چون برآيدت دست

ز رنگ و ز چهر و ز بالاى اوى * يكى صورت آرا ز سر پاى اوى