شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨١٦

[ رفتن اسكندر به ديدار خانهء كعبه ]

سر فور هندى به خاك اندرست * تن پيلوارش بچاك اندرست

شما را كنون از پى كيست جنگ * چنين زخم شمشير و چندين درنگ

سكندر شما را چنان شد كه فور * ازو جست بايد همى رزم و سور

برفتند گردان هندوستان * بآواز گشتند همداستان

تن فور ديدند پر خون و خاك * بر و تنش كرده بشمشير چاك

خروشى بر آمد ز لشكر بزار * فرو ريختند آلت كارزار

پر از درد نزديك قيصر شدند * پر از ناله و خاك بر سر شدند

سكندر سليح گوان بازداد * به خوبى ز هر گونه آواز داد

چنين گفت كز هند مردى بمرد * شما را بغم دل نبايد سپرد

نوازش كنون من بافزون كنم * بكوشم كه غم نيز بيرون كنم

ببخشم شما را همه گنج اوى * حرامست بر لشكرم رنج اوى

همه هندوان را توانگر كنم * بكوشم كه با تخت و افسر كنم

و زان جايگه شد بر تخت فور * بران جشن ماتم برين جشن سور

چنين است رسم سراى سپنج * بخواهد كه مانى به دو در برنج

بخور هرچ دارى منه بازپس * تو رنجى چرا ماند بايد بكس

همى بود بر تخت قيصر دو ماه * ببخشيد گنجش همه بر سپاه

يكى با گهر بود نامش سورگ * ز هندوستان پهلوانى سترگ

سر تخت شاهى به دو داد و گفت * كه دينار هرگز مكن در نهفت

ببخش و بخور هرچ آيد فراز * بدين تاج و تخت سپنجى مناز

كه گاهى سكندر بود گاه فور * گهى درد و خشمست و گه كام و سور

درم داد و دينار لشكرش را * بياراست گردان كشورش را

[ رفتن اسكندر به ديدار خانهء كعبه ]

[ رفتن اسكندر به ديدار خانهء كعبه ]

چو لشكر شد از خواسته بىنياز * برو ناگذشته زمانى دراز

بشبگير برخاست آواى كوس * هوا شد بكردار چشم خروس

ز بس نيزه و پر نيانى درفش * ستاره شده سرخ و زرد و بنفش

سكندر بيامد بسوى حرم * گروهى ازو شاد و بهرى دژم

ابا نالهء بوق و با كوس تفت * بخان براهيم آزر برفت

كه خان حرم را برآورده بود * به دو اندرون رنجها برده بود

خداوند خواندش بيت الحرام * به دو شد همه راه يزدان تمام

ز پاكى و را خانهء خويش خواند * نيايش بران كو ترا پيش خواند

خداى جهان را نباشد نياز * نه جاى خور و كام و آرام و ناز

پرستشگهى بود تا بود جاى * به دو اندرون ياد كردِ خداى

پس آمد سكندر سوى قادسى * جهانگير تا جهرم پارسى

چو آگاهى آمد بنصر قتيب * كزو بود مر مكّه را فرّ و زيب

پذيره شدش با نبرده سران * دلاور سواران نيزه وران

سوارى بيامد هم اندر زمان * ز مكّه بنزد سكندر دمان

كه اين نامدارى كه آمد ز راه * نجويد همى تاج و گنج و سپاه