شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨١٥

[ جنگ اسكندر با هندوان و كشته شدن فور بر دست او ]

چو خرطومهاشان بر آتش گرفت * بماندند زان پيل بانان شگفت

همه لشكر هند گشتند باز * همان ژنده پيلان گردن فراز

سكندر پس لشكر بدگمان * همى تاخت بر سان باد دمان

چنين تا هوا نيلگون شد برنگ * سپه را نماند آن زمان جاى جنگ

جهانجوى با روميان همگروه * فرود آمد اندر ميان دو كوه

طلايه فرستاد هر سو به راه * همى داشت لشكر ز دشمن نگاه

چو پيدا شد آن شوشهء تاج شيد * جهان شد بسان بلور سپيد

بر آمد خروش از بر گاودم * دم ناى سرغين و رويينه خم

سپه با سپه جنگ بر ساختند * سنانها بابر اندر افراختند

سكندر بيامد ميان دو صف * يكى تيغ رومى گرفته به كف

سوارى فرستاد نزديك فور * كه او را بخواند بگويد ز دور

كه آمد سكندر بپيش سپاه * بديدار جويد همى با تو راه

سخن گويد و گفت تو بشنود * اگر داد گويى بدان بگرود

چو بشنيد زو فور هندى برفت * بپيش سپاه آمد از قلب تفت

سكندر به دو گفت كاى نامدار * دو لشكر شكسته شد از كارزار

همى دام و دد مغز مردم خورد * همى نعل اسپ استخوان بسپرد

دو مرديم هر دو دلير و جوان * سخن گوى و با مغز دو پهلوان

دليران لشكر همه كشته‌اند * و گر زنده از رزم برگشته‌اند

چرا بهر لشكر همه كشتن است * و گر زنده از رزم برگشتن است

ميان را ببنديم و جنگ آوريم * چو بايد كه كشور بچنگ آوريم

ز ما هرك او گشت پيروز بخت * به دو ماند اين لشكر و تاج و تخت

ز رومى سخنها چو بشنيد فور * خريدار شد رزم او را بسور

تن خويش را ديد با زور شير * يكى باره چون اژدهاى دلير

سكندر سوارى بسان قلم * سليحى سبك بادپايى دژم

به دو گفت كاينست آيين و راه * بگرديم يك با دگر بىسپاه

دو خنجر گرفتند هر دو به كف * بگشتند چندان ميان دو صف

سكندر چو ديد آن تن پيل مست * يكى كوه زير اژدهايى بدست

بآورد ازو ماند اندر شگفت * غمى شد دل از جان خود بر گرفت

همى گشت با او بآوردگاه * خروشى بر آمد ز پشت سپاه

دل فور پر درد شد زان خروش * بران سو كشيدش دل و چشم و گوش

سكندر چو باد اندر آمد ز گرد * بزد تيغ تيزى بران شير مرد

ببرّيد پى بر بر و گردنش * ز بالا به خاك اندر آمد تنش

سر لشكر روم شد به آسمان * برفتند گردان لشكر دمان

يكى كوس بودش ز چرم و هژبر * كه آواز او بر گذشتى ز ابر

بر آمد دم بوق و آواى كوس * زمين آهنين شد هوا آبنوس

بران هم نشان هندوان رزمجوى * بتنگى به روى اندر آورده روى

خروش آمد از روم كاى دوستان * سر مايهء مرز هندوستان