شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨١٣

[ سپاه آراستن اسكندر به رزم فور ]

كه بر دست آن بنده بر كشته شد * سر بخت ايرانيان گشته شد

گر او را ز دستور بد بد رسيد * چرا شد خرد در سرت ناپديد

تو در جنگ چندين دليرى مكن * كه با مات كوتاه باشد سخن

ببينى كنون ژنده پيل و سپاه * كه پيشت ببندند بر باد راه

همى راى تو برترين گشتن است * نهان تو چون رنگ آهرمنست

بگيتى همه تخم زفتى مكار * بترس از گزند و بد روزگار

بدين نامه ما نيكويى خواستيم * منقّش دلت را بياراستيم

[ سپاه آراستن اسكندر به رزم فور ]

[ سپاه آراستن اسكندر به رزم فور ]

چو پاسخ بنزد سكندر رسيد * هم انگه ز لشكر سران برگزيد

كه باشند شايسته و پيش رو * بدانش كهن گشته و سال نو

سوى فور هندى سپاهى براند * كه روى زمين جز به دريا نماند

بهر سو همى رفت زان سان سپاه * تو گفتى جز آن بر زمين نيست راه

همه كوه و دريا و راه درشت * بدل آتش جنگ جويان بكشت

ز رفتن سپه سر بسر گشت كند * از ان راه دشوار و پيكار تند

هم انگه چو آمد به منزل سپاه * گروهى برفتند نزديك شاه

كه اى قيصر روم و سالار چين * سپاه ترا بر نتابد زمين

نجويد همى جنگ تو فور هند * نه فغفور چينى نه سالار سند

سپه را چرا كرد بايد تباه * بدين مرز بىارز و زين گونه راه

ز لشكر نبينيم اسپى درست * كه شايد بتندى برو رزم جست

ازين جنگ گر باز گردد سپاه * سوار و پياده نيابند راه

چو پيروز بوديم تا اين زمان * بهر جاى بر لشكر بدگمان

كنون سر بسر كوه و دريا به پيش * بسيرى نيامد كس از جان خويش

مگردان همه نام ما را بننگ * نكردست كس جنگ با آب و سنگ

غمى شد سكندر ز گفتارشان * بر آشفت و بشكست بازارشان

چنين گفت كز جنگ ايرانيان * ز رومى كسى را نيامد زيان

بدارا بر از بندگان بد رسيد * كسى از شما باد جسته نديد

برين راه من بىشما بگذرم * دل اژدها را بپى بسپرم

ببينيد از ان پس كه رنجور فور * نپردازد از بن برزم و بسور

مرا يار يزدان و ايران سپاه * نخواهم كه رومى بود نيك خواه

چو آشفته شد شاه زان گفت‌وگوى * سپه سوى پوزش نهادند روى

كه ما سربسر بندهء قيصريم * زمين جز بفرمان او نسپريم

بكوشيم و چون اسپ گردد تباه * پياده بجنگ اندر آيد سپاه

گر از خون ما خاك دريا كنند * نشيبى ز افگنده بالا كنند

نبيند كسى پشت ما روز جنگ * اگر چرخ بار آورد كوه سنگ

همه بندگانيم و فرمان تراست * چو آزار گيرى ز ما جان تراست

چو بشنيد زيشان سكندر سخن * يكى رزم را ديگر افگند بن

گزين كرد ز ايرانيان سى هزار * كه بودند با آلت كارزار