شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨١٢

[ پاسخ دادن فور هندى به نامهء اسكندر ]

ز ميلاد چون باد لشكر براند * بقنّوج شد گنجش آنجا بماند

چو آورد لشكر بنزديك فور * يكى نامه فرمود پر جنگ و شور

ز شاهنشه اسكندر فيلقوس * فروزندهء آتش و نعم و بوس

سوى فور هندى سپهدار هند * بلند اختر و لشكر آراى سند

سر نامه كرد آفرين خداى * كجا بود و باشد هميشه بجاى

كسى را كه او كرد پيروز بخت * بماند به دو كشور و تاج و تخت

گرش خوار گيرد بماند نژند * نتابد برو آفتاب بلند

شنيدى همانا كه يزدان پاك * چه دادست ما را بدين تيره خاك

ز پيروزى و بخت و ز فرّهى * ز ديهيم و ز تخت شاهنشهى

نماند همى روز ما بگذرد * كسى ديگر آيد كزو بر خورد

همى نام كوشم كه ماند نه ننگ * بدين مركز ماه و پرگار تنگ

چو اين نامه آرند نزديك تو * بىآزار كن راى تاريك تو

ز تخت بلندى باسپ اندر آى * مزن راى با موبد و رهنماى

ز ما ايمنى خواه و چاره مساز * كه بر چاره‌گر كار گردد دراز

ز فرمان اگر يك زمان بگذرى * بلندى گزينى و كنداورى

بيارم چو آتش سپاهى گران * گزيده دليران كنداوران

چو من با سواران بيايم بجنگ * پشيمانى آيد ترا زين درنگ

چو زين باره گفتارها سخته شد * نويسنده از نامه پردخته شد

نهادند مهر سكندر به روى * بجستند پيدا يكى نامجوى

فرستاد شاهش بنزديك فور * گهى رزم گفتى گهى بزم و سور

فرستاده آمد بدرگه فراز * بگفتند با فور گردن فراز

جهان ديده را پيش او خواندند * بر تخت نزديك بنشاندند

چو آن نامه بر خواند فور سترگ * بر آشفت زان نامدار بزرگ

هم آنگه يكى تند پاسخ نوشت * بپاليز كينه درختى بكشت

سر نامه گفت از خداوند پاك * ببايد كه باشيم با ترس و باك

نگوييم چندين سخن بر گزاف * كه بيچاره باشد خداوند لاف

مرا پيش خوانى ترا شرم نيست * خرد را بر مغزت آزرم نيست

اگر فيلقوس اين نوشتى بفور * تو نيز آن هم آغاز و بردار شور

ز دارا بدين سان شدستى دلير * كزو گشته بد چرخ گردنده سير

چو بر تخمه‌يى بگذرد روزگار * نسازند با پند آموزگار

همان نيز بزم آمدت رزم كيد * بر آنى كه شاهانت گشتند صيد

برين گونه عنوان برين سان سخن * نيامد بما زان كيان كهن

منم فور و ز فور دارم نژاد * كه از قيصران كس نكرديم ياد

بدانگه كه دارا مرا يار خواست * دل و بخت با او نديديم راست

همى ژنده پيلان فرستادمش * هميدون ببازى زمان دادمش