شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨١

[ آمدن سام به نزد منوچهر ]

[ به شهر اندرون نعره بر داشتند * از ان پس همه شهر بگذاشتند ]

[ همه پيش من جنگ جوى آمدند * چنان خيره و پوى پوى آمدند ]

[ سپه جنب جنبان شد و روز تار * پس اندر فراز آمد و پيش غار ]

[ نبيره جهاندار سلم بزرگ * به پيش سپاه اندر آمد چو گرگ ]

[ سپاهى بكردار مور و ملخ * نبد دشت پيدا نه كوه و نه شخ ]

[ چو برخاست زان لشكر گشن گرد * رخ نامداران ما گشت زرد ]

[ من اين گرز يك زخم برداشتم * سپه را هم آنجاى بگذاشتم ]

[ خروشى خروشيدم از پشت زين * كه چون آسيا شد بريشان زمين ]

[ دل آمد سپه را همه باز جاى * سراسر سوى رزم كردند راى ]

[ چو بشنيد كاكوى آواز من * چنان زخم سرباز كوپال من ]

[ بيامد بنزديك من جنگ ساز * چو پيل ژيان با كمند دراز ]

[ مرا خواست كارد بخم كمند * چو ديدم خميدم ز راه گزند ]

[ كمان كيانى گرفتم بچنگ * به پيكان پولاد و تير خدنگ ]

[ عقاب تكاور بر انگيختم * چو آتش به دو بر تبر ريختم ]

[ گمانم چنان بد كه سندان سرش * كه شد دوخته مغز تا مغفرش ]

[ نگه كردم از گرد چون پيل مست * بر آمد يكى تيغ هندى بدست ]

[ چنان آمدم شهريارا گمان * كزو كوه زنهار خواهد بجان ]

[ وى اندر شتاب و من اندر درنگ * همى جستمش تا كى آيد بچنگ ]

[ چو آمد بنزديك من سرفراز * من از چرمه چنگال كردم دراز ]

[ گرفتم كمربند مرد دلير * ز زين بر گسستم بكردار شير ]

[ زدم بر زمين بر چو پيل ژيان * بدين آهنين دست و گردى ميان ]

[ چو افگنده شد شاه زين گونه خوار * سپه روى برگشت از كار زار ]

[ نشيب و فراز بيابان و كوه * بهر سو شده مردمان هم گروه ]

سوار و پياده ده و دو هزار * فگنده پديد آمد اندر شمار

چو بشنيد گفتار سالار شاه * بر افراخت تا ماه فرخ كلاه

چو روز از شب آمد بكوشش ستوه * ستوهى گرفته فرو شد بكوه

مى و مجلس آراست و شد شادمان * جهان پاك ديد از بد بدگمان

ببگماز كوتاه كردند شب * به ياد سپهبد گشادند لب

چو شب روز شد پردهء بارگاه * گشادند و دادند زى شاه راه

بيامد سپهدار سام سترگ * بنزد منوچهر شاه بزرگ

چنين گفت با سام شاه جهان * كز ايدر برو با گزيده مهان

بهندوستان آتش اندر فروز * همه كاخ مهراب و كابل بسوز

نبايد كه او يابد از بد رها * كه او ماند از بچّهء اژدها

زمان تا زمان زو بر آيد خروش * شود رام گيتى پر از جنگ و جوش

هر آن كس كه پيوستهء او بود * بزرگان كه در دستهء او بود

سر از تن جدا كن زمين را بشوى * ز پيوند ضحاك و خويشان اوى

چنين داد پاسخ كه ايدون كنم * كه كين از دل شاه بيرون كنم