شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٠٨

[ آزمودن اسكندر فرزانه و پزشك و جام كيد ]

نوشتند هر موبدى ز آنك ديد * كه قرطاس ز انقاس شد ناپديد

ز نزديك ايشان سوارى برفت * بنزد سكندر بميلاد تفت

چو شاه جهان نامه‌هاشان بخواند * ز گفتارشان در شگفتى بماند

بنامه هر اندام را زو يكى * صفت كرده بودند ليك اندكى

بديشان جهاندار پاسخ نوشت * كه بخ بخ كه ديديم خرّم بهشت

كنون باز گرديد با چار چيز * برين بر فزونى مجوييد نيز

چو منشور و عهد من او را دهيد * شما بافغانستان بنه بر نهيد

نيازارد او را كسى زين سپس * ازو در جهان يافتم داد و بس

[ آوردن نه مرد دانا چهار چيز از كيد هندى به نزد اسكندر ]

[ آوردن نه مرد دانا چهار چيز از كيد هندى به نزد اسكندر ]

فرستاده برگشت زان مرز و بوم * بيامد بنزديك پيران روم

چو آن موبدان پاسخ شهريار * بديدند با رنج ديده سوار

از ايوان بنزديك شاه آمدند * بران نامور بارگاه آمدند

سپهدار هندوستان شاد شد * كه از رنج اسكندر آزاد شد

بروبر بخواندند پس نامه را * چو پيغام آن شاه خودكامه را

گزين كرد پيران صد از هندوان * خردمند و گويا و روشن روان

در گنج بىرنج بگشاد شاه * گزين كرد ازان ياره و تاج و گاه

همان گوهر و جامهء نابريد * ز چيزى كه شايسته‌تر برگزيد

ببردند سيصد شتر وار بار * همان جامه و گوهر شاهوار

صد اشتر همه بار دينار بود * صد اشتر ز گنج درم بار بود

يكى مهد پر مايه از عود تر * برو بافته زرّ و چندى گهر

بدن پيل بر تخت زرّين نهاد * به پيلى گرانمايه‌تر زين نهاد

فغستان بباريد خونين سرشك * همى رفت با فيلسوف و پزشك

قدح هم چنان نامدارى بدست * همه سركشان از مى جام مست

فغستان چو آمد بمشكوى شاه * يكى تاج بر سر ز مشك سياه

بسان گل زرد بر ارغوان * ز ديدار او شاد شد ناتوان

چو سرو سهى بر سرش گرد ماه * نشايست كردن بمه بر نگاه

دو ابرو كمان و دو نرگس دژم * سر زلف را تاب داده بخم

دو چشمش چو دو نرگس اندر بهشت * تو گفتى كه از ناز دارد سرشت

سكندر نگه كرد بالاى اوى * همان موى و روى و سر و پاى اوى

همى گفت كاينت چراغ جهان * همى آفرين خواند اندر نهان

بدان دادگر كو سپهر آفريد * بران گونه بالا و چهر آفريد

بفرمود تا هرك بخرد بدند * بران لشكر روم موبد بدند

نشستند و او را بآيين بخواست * برسم مسيحا و پيوند راست

برو ريخت دينار چندان ز گنج * كه شد ماه را راه رفتن برنج

[ آزمودن اسكندر فرزانه و پزشك و جام كيد ]

[ آزمودن اسكندر فرزانه و پزشك و جام كيد ]

چو شد كار آن سرو بن ساخته * بآيين او جاى پرداخته

بپردخت ازان پس بداننده مرد * كه چون خيزد از دانش اندر نبرد