شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٠٧

[ فرستادن اسكندر نه مرد دانا براى ديدن چهار چيز شگفت ]

اگر باشد او ساليان پيش گاه * ز دردى نپيچد جهاندار شاه

چهارم نهان دارم از انجمن * يكى فيلسوفست نزديك من

همه بودنيها بگويد بشاه * ز گردنده خورشيد و رخشنده ماه

فرستادهء نامور بازگشت * پى باره با باد انباز گشت

بيامد چو پيش سكندر بگفت * دل شاه گيتى چو گل بر شگفت

به دو گفت اگر باشد اين گفته راست * بدين چار چيز او جهان را بهاست

چو اينها فرستد بنزديك من * درخشان شود جان تاريك من

بر و بوم او را نكوبم بپاى * برين نيكويى باز گردم بجاى

[ فرستادن اسكندر نه مرد دانا براى ديدن چهار چيز شگفت ]

[ فرستادن اسكندر نه مرد دانا براى ديدن چهار چيز شگفت ]

گزين كرد زان روميان مرد چند * خردمند و با دانش و بىگزند

يكى نامه بنوشت پس شهريار * پر از پوزش و رنگ و بوى و نگار

كه نه نامور ز استواران خويش * ازين پر هنر نامداران خويش

خردمند و بادانش و شرم و راى * جهانجوى و پر دانش و رهنماى

فرستادم اينك بنزديك تو * نه پيچند با راى باريك تو

تو اين چيزها را بديشان نماى * همانا بباشد هم انجا بجاى

چو من نامه يابم ز پيران خويش * جهان ديده و راز داران خويش

كه بگذشت بر چشم ما چار چيز * كه كس را بگيتى نبودست نيز

نويسم يكى نامه دلپسند * كه كيدست تا باشد او شاه هند

خردمند نه مرد رومى برفت * ز پيش سكندر سوى كيد تفت

چو سالار هند آن سران را بديد * فراوان بپرسيد و پاسخ شنيد

چنانچون ببايست بنواختشان * يكى جاى شايسته بنشاختشان

دگر روز چون آسمان گشت زرد * بر آهيخت خورشيد تيغ نبرد

بياراست آن دختر شاه را * نبايد خود آراستن ماه را

به خانه درون تخت زرّين نهاد * بگرد اندر آرايش چين نهاد

نشست از بر تخت خورشيد چهر * ز ناهيد تابنده‌تر بر سپهر

برفتند بيدار نه مرد پير * زبان چرب و گوينده و يادگير

فرستادشان شاه سوى عروس * بر آواز اسكندر فيلقوس

بديدند پيران رخ دخت شاه * درفشان ازو ياره و تخت و گاه

فرو ماندند اندرو خيره خير * ز ديدار او سست شد پاى پير

خردمند نه پير مانده بجاى * زبانها پر از آفرين خداى

نه جاى گذر ديد از يشان يكى * نه زو چشم برداشتند اندكى

چو فرزانگان ديرتر ماندند * كس آمد بر شاهشان خواندند

چنين گفت با روميان شهريار * كه چندين چرا بودتان روزگار

همو آدمى بود كان چهره داشت * به خوبى ز هر اخترى بهره داشت

به دو گفت رومى كه اى شهريار * در ايوان چنو كس نبيند نگار

كنون هر يكى از يك اندام ماه * فرستيم يك نامه نزديك شاه

نشستند پس فيلسوفان بهم * گرفتند قرطاس و قير و قلم