شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٠٦

[ باز فرستادن اسكندر پيغامى را به كيد پادشاه هند براى گرفتن چهار چيز شگفت ]

چو نامه بر كيد هندى رسيد * فرستادهء پادشا را بديد

فراوانش بستود و بنواختش * بنيكى بر خويش بنشاختش

به دو گفت شادم ز فرمان اوى * زمانى نگردم ز پيمان اوى

و ليكن برين گونه ناساخته * بيايم دمان گردن افراخته

نباشد پسند جهان آفرين * نه نزديك آن پادشاه زمين

هم آنگه بفرمود تا شد دبير * قلم خواست هندى و چينى حرير

مران نامه را زود پاسخ نوشت * بياراست بر سان باغ بهشت

نخست آفرين كرد بر كردگار * خداوند پيروز و به روزگار

خداوند بخشنده و دادگر * خداوند مردى و هوش و هنر

دگر گفت كز نامور پادشا * نپيچد سر مردم پارسا

نشايد كه داريم چيزى دريغ * ز دارنده لشكر و تاج و تيغ

مرا چار چيزست كاندر جهان * كسى را نبود آشكار و نهان

نباشد كسى را پس از من بنيز * بدين گونه اندر جهان چار چيز

فرستم چو فرمان دهد پيش اوى * ازان تازه گردد دل و كيش اوى

ازان پس چو فرمايدم شهريار * بيايم پرستش كنم بنده وار

فرستاده آمد بكردار باد * بگفت آنچ بشنيد و نامه بداد

سكندر فرستاده را گفت رو * بنزديك آن نامور باز شو

بگويش كه آن چيست كاندر جهان * كسى را نبود آشكار و نهان

بديدند خود بودنى هرچ بود * سپهر آفرينش نخواهد فزود

بيامد فرستاده از نزد شاه * بكردار آتش بپيمود راه

چنين گفت با كيد كاين چار چيز * كه كس را بگيتى نبودست نيز

همى شاه خواهد كه داند كه چيست * كه ناديدنى پاك نابود نيست

چو بشنيد كيد آن ز بيگانه جاى * بپردخت و بنشست با رهنماى

فرستاده را پيش بنشاختند * ز هر در فراوانش بنواختند

از ان پس فرستاده را شاه گفت * كه من دخترى دارم اندر نهفت

كه گر بيندش آفتاب بلند * شود تيره از روى آن ارجمند

كمندست گيسوش همرنگ قير * همى آيد از دو لبش بوى شير

خم آرد ز بالاى او سرو بن * گُلَفشان شود چون سرايد سخن

ز ديدار و چهرش سخن بگذرد * همى داستان را خرد پرورد

چو خامش بود جان شرمست و بس * چنو در زمانه نديدست كس

سپهبد نژادست و يزدان پرست * دل شرم و پرهيز دارد بدست

دگر جام دارم كه پر مى كنى * و گر آب سرد اندرو افگنى

بده سال اگر با نديمان بهم * نشيند نگردد مى از جام كم

همت مىدهد جام هم آب سرد * شگفت آنك كمّى نگيرد ز خورد

سوم آنك دارم يكى نو پزشك * كه علّت بگويد چو بيند سرشك