شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٠٤

[ پاسخ دادن مهران كيد را ]

تو آن خانه را همچو گيتى شناس * همان پيل شاهى بود ناسپاس

كه بيدادگر باشد و كژّ گوى * جز از نام شاهى نباشد بدوى

ازين پس بيايد يكى پادشا * چنان سست و بىسود و ناپارسا

بدل سفله باشد بتن ناتوان * بآز اندرون نيز تيره روان

كجا زير دستانش باشند شاد * پر از غم دل شاه و لب پر از باد

دگر آنك ديدى ز كرپاس نغز * گرفته و را چار پاكيزه مغز

نه كرپاس نغز از كشيدن دريد * نه آمد ستوه آنك او را كشيد

ازين پس بيايد يكى نامدار * ز دشت سواران نيزه‌گزار

يكى مرد پاكيزه و نيكخوى * به دو دين يزدان شود چار سوى

يكى پير دهقان آتش پرست * كه بر واژ برسم بگيرد بدست

دگر دين موسى كه خوانى جهود * كه گويد جز آن را نشايد ستود

دگر دين يونانى آن پارسا * كه داد آورد در دل پادشا

چهارم بيايد همين پاك راى * سر هوشمندان بر آرد ز جاى

چنان چار سو از پى پاس را * كشيدند زانگونه كرپاس را

تو كرپاس را دين يزدان شناس * كشنده چهار آمد از بهر پاس

همى در كشد اين ازان آن ازين * شوند آن زمان دشمن از بهر دين

دگر تشنه‌يى كو شد از آب خوش * گريزان و ماهى و را آب كش

زمانى بيايد كه پاكيزه مرد * شود خوار چون آب دانش بخورد

بكردار ماهى به دريا شود * گر از بد كنش بر ثريّا شود

همى تشنگان را بخواند بر آب * كس او را ز دانش نسازد جواب

گريزند زان مرد دانش پژوه * گشايند لبها ببد هم گروه

به پنجم كه ديدى يكى شارستان * به دو اندرون ساخته كارستان

پر از خورد و داد و خريد و فروخت * تو گفتى زمان چشم ايشان بدوخت

ز كورى يكى ديگرى را نديد * همى اين بدان آن بدين ننگريد

زمانى بيايد كزان سان شود * كه دانا پرستار نادان شود

بديشان بود دانشومند خوار * درخت خردشان نيايد ببار

ستايندهء مرد نادان شوند * نيايش كنان پيش يزدان شوند

همى داند آن كس كه گويد دروغ * همى زان پرستش نگيرد فروغ

ششم آنك ديدى بر اسپى دو سر * خورش را نبودى بر و بر گذر

زمانى بيايد كه مردم به چيز * شود شاد و سيرى نيابند نيز

نه درويش يابد ازو بهره‌يى * نه دانش پژوهى و نه شهره‌يى

جز از خويشتن را نخواهند بس * كسى را نباشند فرياد رس

بهفتم كه پر آب ديدى سه خم * يكى زو تهى مانده بد تا بدم

دو از آب دايم سراسر بدى * ميانه يكى خشك و بىبر بدى

ازين پس بيايد يكى روزگار * كه درويش گردد چنان سست و خوار

كه گر ابر گردد بهاران پر آب * ز درويش پنهان كند آفتاب

نبارد به دو نيز باران خويش * دل مرد درويش زو گشته ريش