شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٠١

[ به زنى گرفتن اسكندر روشنك را ]

نوشتيم نامه سوى مهتران * بپهلو نژادان جنگاوران

كه فرمان داراست فرمان تو * نپيچد كسى سر ز پيمان تو

فرستاده را جامه و بدره داد * ز گنجش ز هر گونه‌يى بهره داد

چو رومى بنزد سكندر رسيد * همه ياد كرد آنچ ديد و شنيد

و زان تخت و آيين و آن بارگاه * تو گفتى كه زنده‌ست برگاه شاه

سكندر ز گفتار او گشت شاد * بآرام تاج كيى بر نهاد

ز عمّوريه مادرش را بخواند * چو آمد سخنهاى دارا براند

به دو گفت نزد دلاراى شو * به خوبى بپيوند گفتار نو

بپرده درون روشنك را ببين * چو ديدى ز ما كن برو آفرين

ببر طوق با ياره و گوشوار * يكى تاج پر گوهر شاهوار

صد اشتر ز گستردنيها ببر * صد اشتر ز هر گونه ديبا بزر

هم از گنج دينار چون سى هزار * ببدره درون كن ز بهر نثار

ز رومى كنيزك چو سيصد ببر * دگر هرچ بايد همه سر بسر

يكى جام زر هر يكى را بدست * بر آيين خوبان خسرو پرست

ابا خويشتن خادمان بر به راه * ز راه و ز آيين شاهان مكاه

بشد مادر شاه با ترجمان * ده از فيلسوفان و شيرين زبان

چو آمد به نزديكى اصفهان * پذيره شدندش فراوان مهان

بيامد ز ايوان دلاراى پيش * خود و نامداران بآيين خويش

بدهليز كردند چندان نثار * كه بر چشم گنج درم گشت خوار

بايوان نشستند با راى زن * همه نامداران شدند انجمن

دلاراى برداشت چندان جهيز * كه شد در جهان روى بازار تيز

شتر در شتر رفت فرسنگها * ز زرّين و سيمين و ز رنگها

ز پوشيدنى و ز گستردنى * ز افگندنى و پراگندنى

ز اسپان تازى بزرّين ستام * ز شمشير هندى بزرّين نيام

ز خفتان و از خود و برگستوان * ز گوپال و ز خنجر هندوان

چه مايه بريده چه از نابريد * كسى در جهان بيشتر زان نديد

ز ايوان پرستندگان خواستند * چهل مهد زرّين بياراستند

يكى مهد با چتر و با خادمان * نشست اندرو روشنك شادمان

ز كاخ دلاراى تا نيم راه * درم بود و دينار و اسپ و سپاه

ببستند آذين به شهر اندرون * پر از خنده لبها و دل پر ز خون

بران چتر ديبا درم ريختند * ز بر مشك سارا همى بيختند

چو ماه اندر آمد بمشكوى شاه * سكندر به دو كرد چندى نگاه

بران برز و بالا و آن خوب چهر * تو گفتى خرد پرورديش به مهر

چو مادرش بر تخت زرّين نشاند * سكندر بروبر همى جان فشاند

نشستند يك هفته با او بهم * همى راى زد شاه بر بيش و كم

نبد جز بزرگى و آهستگى * خردمندى و شرم و شايستگى