شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٠٠

[ پاسخ دلاراى به نامهء اسكندر ]

ور آنجا نخواهيد فرمان رواست * همه شهر ايران پيش شماست

دل خويش را پر مدارا كنيد * مرا در جهان نام دارا كنيد

سوى روشنك همچنين نامه‌يى * ز شاه جهاندار خود كامه‌يى

نخست آفرين كرد بر كردگار * جهاندار و دانا و پروردگار

دگر گفت كز گوهر پادشا * نزايد مگر مردم پارسا

دلاراى با نام و با راى و شرم * سخن گفتن خوب و آواى نرم

پدر مر ترا پيش ما را سپرد * و زان پس شد و نام نيكى ببرد

چو آيى شبستان و مشكوى من * ببينى تو باشى جهانجوى من

سر بانوانى و زيباى تاج * فروزندهء ياره و تخت عاج

نوشتيم نامه بر مادرت * كه ايدر فرستد ترا در خورت

بآيين فرزند شاهنشهان * بپيش اندرون موبد اصفهان

پرستنده و تاج شاهان و مهد * هم آن را كه خوردى ازو شير و شهد

بمشكوى ما باش روشن روان * توى در شبستان سر بانوان

هميشه دل شرم جفت تو باد * شبستان شاهان نهفت تو باد

بيامد يكى فيلسوفى چو گرد * سخنهاى شاه جهان ياد كرد

دلاراى چون آن سخنها شنيد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

ز دارا ز ديده بباريد خون * كه بد ريخته زير خاك اندرون

نويسندهء نامه را پيش خواند * همى خون ز مژگان برخ بر فشاند

مر آن نامه را خوب پاسخ نوشت * سخنهاى با مغز و فرّخ نوشت

نخست آفرين كرد بر كردگار * جهاندار دادار پروردگار

دگر گفت كز كار گردان سپهر * كزويست پرخاش و آرام و مهر

همى فرّ دارا همى خواستيم * زبان را بنام وى آراستيم

كنون چون زمان وى اندر گذشت * سر گاه او چوب تابوت گشت

ترا خواهم اندر جهان نيكوى * بزرگى و پيروزى و خسروى

بكام تو خواهم كه باشد جهان * برين آشكارا ندارم نهان

شنيدم همه هرچ گفتى ز مهر * كه از جان تو شاد بادا سپهر

ازان دخمه و دار و ز ماهيار * مكافات بد خواه جانوشيار

چو خون خداوند ريزد كسى * بگيتى درنگش نباشد بسى

دگر آنك جستى همى آشتى * بسى روز با پند بگذاشتى

نيايد ز شاهان پرستندگى * نجويد كس از تاجور بندگى

بجاى شهنشاه ما را توى * چو خورشيد شد ماه ما را توى

مبادا بگيتى بجز كام تو * هميشه بر ايوانها نام تو

دگر آنك از ورشنك ياد كرد * دل ما بدان آرزو شاد كرد

پرستندهء تست ما بنده‌ايم * بفرمان و رايت سر افگنده‌ايم

درودت فرستاد و پاسخ نوشت * يكى خوب پاسخ بسان بهشت

چو شاه زمانه ترا برگزيد * سر از راى او كس نيارد كشيد