شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٩٩

[ نامهء اسكندر نزد دلاراى - مادر روشنك ]

كسى كو ز فرمان ما بگذرد * بفرجام زان كار كيفر برد

چو نامه فرستاده شد بر گرفت * جهانى بآرام در بر گرفت

ز كرمان بيامد به شهر صطخر * بسر بر نهاد آن كيى تاج فخر

تو راز جهان تا توانى مجوى * كه او زود پيچد ز جوينده روى

سكندر چو بر تخت بنشست گفت * كه با جان شاهان خرد باد جفت

كه پيروزگر در جهان ايزدست * جهاندار كز وى نترسد بدست

بد و نيك هم بگذرد بىگمان * رهايى نباشد ز چنگ زمان

هرانكس كه آيد بدين بارگاه * كه باشد ز ما سوى ما دادخواه

اگر گاه بار آيد ار نيم شب * بپاسخ رسد چون گشايد دو لب

چو پيروزگر فرّهى دادمان * در بخت پيروز بگشادمان

همه زير دستان بيابند بهر * بكوه و بيابان و دريا و شهر

نخواهيم باژ از جهان پنج سال * جز آن كس كه گويد كه هستم همال

بدرويش بخشيم بسيار چيز * ز دارنده چيزى نخواهيم نيز

چو اسكندر اين نيكويها بگفت * دل پادشا گشت با داد جفت

ز ايوان بر آمد يكى آفرين * بران دادگر شهريار زمين

ازان پس پراگنده شد انجمن * جهاندار بنشست با راى زن

بفرمود تا پيش او شد دبير * قلم خواست چينى و رومى حرير

نويسنده از كلك چون خامه كرد * سوى مادر روشنك نامه كرد

كه يزدان ترا مزد نيكان دهاد * بدانديش را درد پيكان دهاد

نوشتم يكى نامه‌يى پيش ازين * نوشته درو دردها بيش ازين

چو جفت ترا روز برگشته شد * بدست يكى بنده بر كشته شد

بر آيين شاهان كفن ساختم * ورا زين جهان تيز پرداختم

بسى آشتى خواستم پيش جنگ * نكرد آشتى چون نبودش درنگ

ز خونش بپيچيد هم دشمنش * بمينو رساناد يزدان تنش

نيابد كسى چاره از چنگ مرگ * چو باد خزانست و ما همچو برگ

جهان يك سر اكنون بپيش شماست * بر اندرز دارا فراوان گواست

كه او روشنك را به من داد و گفت * كه چون او ببايد ترا در نهفت

كنون با پرستنده و دايگان * از ايران بزرگان پر مايگان

فرستيد زودش بنزديك من * زدايد مگر جان تاريك من

بداريد چون پيش بود اصفهان * ز هر سو پراگنده كار آگهان

همه كار داران با شرم و داد * كه داراى دارابشان كار داد